غزل شمارهٔ ۱۲۰۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دل است و به خواننده توصیه می‌کند که از ترس و نگرانی درباره عشق و حقیقت نرود. شاعر به دل می‌گوید که نباید از عشق گزیده و آگاهی از حق بترسد و باید به قدرت عشق ایمان داشته باشد. در ادامه، از جدایی و لرزیدن جان صحبت می‌کند و بر لزوم تسلیم شدن به عشق و پذیرش واقعیت تأکید می‌کند. در نهایت، به سایه اشاره می‌شود که فانی است و باید به حقیقت بقا، یعنی عشق و نور خورشید، توجه کرد و از تردید و ترس دوری جست.
عشق گزین عشق و در او کوکبه می‌ران و مترسای دل تو آیت حق مصحف کژ خوان و مترس
هوش مصنوعی: عشق را برگزین و در آن غرق شو و نترس، دل تو نشانهای از حق است پس به اشتباه نخوان و نترس.
جانوری لاجرم از فرقت جان می‌لرزیری بهل و واو بهل شو همگی جان و مترس
هوش مصنوعی: موجودی به دلیل جدایی از جانش میلرزد. بنابراین، بیخیال باش و نترس؛ همه چیز را رها کن و آرامش خود را حفظ کن.
چون تو گمانی ابدا خایفی از روز یقینعین گمان را تو به سر عین یقین دان و مترس
هوش مصنوعی: زمانی که به یقین نزدیک میشوی، هیچ نگرانی نداشته باش. آنچه که به نظر میرسد، فقط یک تصور است. باور کن که هر چیزی که از آن میترسی، اساسا درست نیست و نباید از آن بترسی.
در دل کان نقد زری غایبی از دیدن خودرقص کنان شعله زنان برجه از این کان و مترس
هوش مصنوعی: در دل گنجی از طلا است که از دیدن آن غایب هستی، بنابراین با شوق و انرژی رقص کن و همچنان به شعله و هیجان این کار ادامه بده و نترس.
دل ز تو برهان طلبد سایه برهان نه تویبر مثل سایه برو باز به برهان و مترس
هوش مصنوعی: دل از تو رهایی میجوید، پس به مانند سایه به دنبال من نیا و از برهانها بترس.
سایه که فانی کندش طلعت خورشید بقاسایه مخوانش تو دگر عبرت ماکان و مترس
هوش مصنوعی: اگر سایهای نتواند در برابر تابش خورشید دوام بیاورد، دیگر نمیتوان آن را سایه نامید. این موضوع را به یاد داشته باش و از یاد نبردار که چنین حالتی نشانهی عافیت و پایداری است.