غزل شمارهٔ ۱۲۱۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره خطر عشق و عواقب آن است. شاعر هشدار می‌دهد که عشق می‌تواند فرد را به سمت نابودی بکشید و از او بی‌دست و بی‌دل کند. عشق مانند سیل است که همه چیز را ویران می‌کند و کسی که در این موج گرفتار شود، نمی‌تواند نجات یابد. همچنین به خطرات وابستگی به خوشی‌ها و لذت‌های زودگذر اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که باید از این وسوسه‌ها دوری کرد. در نهایت، شاعر به عدم اعتماد به خود و اعمال ناپسند در این مسیر اشاره می‌کند و تاکید می‌کند که بهتر است از این عشق زیان‌بار دوری گزید.
الحذر از عشق حذر هر کی نشانی بودشگر بستیزد برود عشق تو برهم زندش
هوش مصنوعی: از عشق بپرهیز، زیرا هر که نشانهای از عشق را درک کند، اگر به او سختی بگذرانی، عشق تو همه چیز را بر هم خواهد زد.
از دل و جان برکندش لولی و منبل کندشسیل درآید چو گیا هر طرفی می‌بردش
هوش مصنوعی: در دل و جان از محبتش دل کند و آن را به مانند یک لوله میسازد؛ هنگامی که سیلابی به راه بیفتد، هر طرفی او را با خود میبرد.
اوست یقین رهزن تو خون تو در گردن تودور شو از خیر و شرش دور شو از نیک و بدش
هوش مصنوعی: او مسلماً دشمن توست و باعث ضرر تو شده است، بنابراین از خوبی و بدیاش فاصله بگیر و از او دور شو.
باده خوری مست شوی بی‌دل و بی‌دست شویبیست سلامت بودش درکشدش خوش خوردش
هوش مصنوعی: نوشیدن مشروب تو را مست می‌کند و باعث میشود که نه دل داشته باشی و نه قدرت. بیست سلامتی در این حالت وجود دارد که با لذت نوشیدن از بین میرود.
پای در این جوی نهی تا به قیامت نرهیهر که در این موج فتد تا لب دریا کشدش
هوش مصنوعی: اگر در این جوی پا بگذاری، تا پایان عمر از آن بیرون نخواهی آمد. هر کسی که در این موج بیفتد، تا کنار دریا کشیده میشود.
گول شود هول شود وز همه معزول شوددست نگیرد هنرش سود ندارد خردش
هوش مصنوعی: اگر انسان فریب بخورد و دچار ترس شود، از همه چیز کنار گذاشته میشود و نمی‌تواند از هنر خود بهرهبرداری کند. در این حالت، خرد و دانایی او هم بیفایده خواهد بود.
ای دم تو دام خمش بی‌گنهان را بمکشای رخ تو باده هش مست کند تا ابدش
هوش مصنوعی: ای نفس تو باعث آزار بیگناهان نشو، ای چهرهات که باده مستی را برای همیشه به آنها هدیه می‌دهد.