غزل شمارهٔ ۱۲۲۵
هوش مصنوعی: این شعر به موضوعاتی چون عشق، دوستی و بخشایش پرداخته و نشان می‌دهد که زندگی با وجود چالش‌ها و مشکلات، در نهایت پر از لطف و شادی است. شاعر تأکید می‌کند که عشق و محبت می‌تواند دل‌ها را شاد کند و از دردها و رنج‌ها کاسته و انسان‌ها را به سوی روشنایی و امید هدایت کند. همچنین، او به راحتی و خوشی در زندگی اشاره دارد و می‌گوید که عشق می‌تواند انسان را از حالت خاکی و نوری بیافریند. در نهایت، شاعر از شمس تبریزی دعوت می‌کند تا به عشق و زیبایی بپردازد و از فخر و خودپسندی بپرهیزد.
ریاضت نیست پیش ما همه لطفست و بخشایشهمه مهرست و دلداری همه عیش است و آسایش
هوش مصنوعی: در نظر ما، سختی و زحمت وجود ندارد، بلکه همه چیز لطف و بخشش است. همه چیز از روی محبت و دلگرمی است و زندگی پر از شادی و آرامش است.
هر آنچ از فقر کار آید به باغ جان به بار آیدبه ما از شهریار آید و باقی جمله آرایش
هوش مصنوعی: هر چیزی که از فقر به دست آید، برای روح و جان انسان مفید و پرثمر است و این نعمتها معمولاً از سوی یک فرمانروای بزرگ به ما میرسند.
همه دیدست در راهش همه صدرست درگاهشوگر تن هست در کاهش ببین جان را تو افزایش
هوش مصنوعی: همه کسانی که در مسیر او قرار دارند، به عظمت و مقام او پی بردهاند. اگرچه ممکن است جسم انسان به سختی بیفتد، اما باید به افزایش روح و جان خود توجه کرد و آن را بالا برد.
ببین تو لطف پاکی را امیر سهمناکی راکه او یک مشت خاکی را کند در لامکان جایش
هوش مصنوعی: به تماشای نعمت خالص خدایی بنشین، آن خدایی که می‌تواند یک تکه خاکی را در جایی فراتر از زمان و مکان قرار دهد.
بسی کوران و ره شینان از او گشتند ره بینانبسی جان‌های غمگینان چو طوطی شد شکرخایش
هوش مصنوعی: بسیاری از کسانی که نابینا و دنبالرو بودند، به راه راست هدایت شدند. همچنین، روحهای غمگین زیادی مانند طوطی، شکرین و خوشحال شدند.
بسی زخمست بی‌دشنه ز پنج و چار وز شش نهز عشق آتش تشنه که جز خون نیست سقایش
هوش مصنوعی: بسیاری از زخمها وجود دارد که نیازی به شمشیر ندارد و این زخمها به دلیل عشق و آتش تشنگی به وجود آمدهاند، زخمهایی که تنها با خون قابل درمان هستند.
زهی شیرین که می‌سوزم چو از شمعش برافروزمزهی شادی امروزم ز دولت‌های فردایش
هوش مصنوعی: چه زیباست که چون شمعی روشن میشوم و می‌سوزم، و چقدر خوشحالم که امروز از نعمتهای فردایم لذت میبرم.
چرا من خاکی و پستم ازیرا عاشق و مستمچرا من جمله جانستم ز عشق جسم فرسایش
هوش مصنوعی: چرا من در وضعیتی پایین و خُرد هستم؟ زیرا که عاشق و شیدا هستم. چرا من همه چیز را با جان میدانم؟ چون عشق، جسم را ناتوان و فرسوده می‌کند.
به پیش عاشقان صف صف برآورده به حاجب کفز زخم اوست دل چون دف دهان از ناله سرنایش
هوش مصنوعی: عاشقان به صف ایستادهاند و به خاطر درد و زخم کسی که محبوب آنهاست، دلشان مانند دف به صدا درآمده و از نالههایش پر شده است.
از او چونست این دل چون کز او غرقست ره ره خونوز او غوغاست در گردون و ناله جان ز هیهایش
هوش مصنوعی: دل من از او سرچشمه میگیرد و به همین دلیل در هر قدمی که برمیدارم، خون قلبم میریزد. هرج و مرج و صدای نالهام در آسمان به خاطر اوست و این حال و هوا از درد جدایی اوست.
دلا تا چند پرهیزی بگو تو شمس تبریزیبنه سر تو ز سرتیزی برای فخر بر پایش
هوش مصنوعی: ای دل، تا کی میخواهی خود را از عشق دور کنی؟ بگو که شمس تبریزی بر تو فرمانروایی کند و تو را از خودخواهیهایت آزاد کند.