غزل شمارهٔ ۱۲۵۹ - مولانا

عقل آمد عاشقا خود را بپوشوای ما ای وای ما از عقل و هوش

یا برو از جمع ما ای چشم و عقلیا شوم از ننگ تو بی‌چشم و گوش

تو چو آبی ز آتش ما دور شویا درآ در دیگ ما با ما بجوش

گر نمی‌خواهی که خردت بشکندمرده شو با موج و با دریا مکوش

گر بگویی عاشقم هست امتحانسر مپیچ و رطل مردان را بنوش

می‌خروشم لیکن از مستی عشقهمچو چنگم بی‌خبر من از خروش

شمس تبریزی مرا کردی خرابهم تو ساقی هم تو می هم می فروش