غزل شمارهٔ ۱۲۷۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مخاطبش می‌گوید که در توصیف یار خود اشتباه کرده و به او خاطر نشان می‌کند که نباید به برخی ظواهر دل ببندد. او اشاره می‌کند که عشق واقعی با سختی‌ها و خطرات همراه است و نباید از این راه بترسد. همچنین، شاعر از مخاطب می‌خواهد که به او گوش کند چرا که او حقیقی و جدی است و در نهایت، به نزدیکی و محبت بین خود و یارش اشاره می‌کند.
خواجه غلط کرده‌ای در صفت یار خویشسست گمان بوده‌ای عاقبت کار خویش
هوش مصنوعی: ای خواجه، در توصیف دوستت اشتباه کرده‌ای و در مورد او با بیاعتباری قضاوت کرده‌ای. سرانجام حاصلی که از این نادرستی به دست میآوری، نشاندهنده ضعف در درک تو خواهد بود.
در هوس گلرخان سست زنخ گشته‌ایهای اگر دیدیی روی چو گلنار خویش
هوش مصنوعی: اگر در آرزوی دیدار چهرهی زیبا و همچون گل او هستی، در دل و جان خود سست و ناتوان شدهای.
راه زنان عشق را مرگ لقب کرده‌اندتا تو بلنگی ز بیم از ره و رفتار خویش
هوش مصنوعی: عاشقان را به خاطر مشکلاتی که با آن روبرو هستند، در حالتی قرار دادهاند که گویی مرگ در مسیر آنهاست، تا تو از ترس عواقب کارها و رفتارهای خود بیحرکت بمانی و پیش نروی.
گوش بنه تا که من حلقه به گوشت کنمهستم از آن حلقه من سیر ز گفتار خویش
هوش مصنوعی: گوشهایت را تیز کن تا من تو را متوجه خودم کنم. من به واسطه همین حلقه، از گفتار خودم خسته شدهام.
پیش من آ که خوشم تا به برت درکشمچون ز توام می‌رسد تحفه دلدار خویش
هوش مصنوعی: بیایید نزد من که خوشحالم، تا تو را در آغوش بگیرم. چون هدیهای از طرف محبوبم به من می‌رسد.