غزل شمارهٔ ۱۲۷۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حضوری شاداب و بی‌خیال می‌گوید که به باغ آمده و در حالی که مست و شاداب است، تصمیم به توبه می‌گیرد. اما در نهایت می‌بیند که توبه‌اش به سادگی از بین رفته است. او خود را عاشق می‌داند و برایش مفهوم توبه در برابر عشق و مستی بی‌معنی می‌شود. همچنین، در حین هیاهو و شور و شوق، عقلش به او می‌گوید که باید مراقب باشد اما او به شوری و مستی ادامه می‌دهد. به طور کلی، شعر به تضاد بین عشق، مستی و توبه می‌پردازد.
یار درآمد ز باغ بیخود و سرمست دوشتوبه کنان توبه را سیل ببردست دوش
هوش مصنوعی: او دیشب از باغ به سرمستی و شوق آمد و با حال بیخبری، از توبه‌اش بس خسته شده بود. در آن حال، گویی سیلی تمام توبهها را با خود برده بود.
عاشق صدساله‌ام توبه کجا من کجاتوبه صدساله را یار دراشکست دوش
هوش مصنوعی: من سالهاست که عاشق شدهام، اما توبه کردن من در کجا میتواند باشد؟ توبهای که به اندازه صد سال طول کشیده، دیشب وقتی یارم در گودالی از اشک افتاد، دیگر معنایی برایم نداشت.
باده خلوت نشین در دل خم مست شدخلوت و توبه شکست مست برون جست دوش
هوش مصنوعی: در دل باده نشین، فضایی خصوصی و دور از هر گونه مزاحمت ایجاد شد و در نتیجه، فردی که در حال نوشیدن بود به حالتی مست درآمد. در این محیط خلوت، تعهدات و توبه‌اش را نادیده گرفت و شب گذشته به بیرون رفت.
ولوله در کو فتاد عقل درآمد که دادمحتسب عقل را دست فروبست دوش
هوش مصنوعی: هیاهو و غوغا در شهر به پا شد و عقل بیدار گشت. محتسب که مسئول نظم بود، دست عقل را به خاطر عبور از مرزها بسته و او را از فعالیت بازداشت.