غزل شمارهٔ ۱۲۷۹
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف سفر و ملاقات با محبوب می‌پردازد. شاعر به تأثیرات این دیدار اشاره می‌کند و به شکرگزاری از نعمت‌ها و معجزات مختلف، مانند آمدن عیسی و موسی، می‌پردازد. او از عشق و نور آن یاد می‌کند که جان‌ها را روشن می سازد و مشکلات را از دل‌ها می‌زداید. در نهایت، شاعر به شادی و راحتی که از این ملاقات حاصل می‌شود، اذعان دارد و از رهایی از غم و اندوه سخن می‌گوید.
باز درآمد طبیب از در ایوب خویشیوسف کنعان رسید جانب یعقوب خویش
هوش مصنوعی: طبیب دوباره از خانهاش خارج شد و همانطور که یوسف به سوی یعقوب رفت، او هم به طرف یعقوب خود روانه شد.
بهر سفر سوی یار خانه برانداخت دلدید که خود بود دل خانه محبوب خویش
هوش مصنوعی: دل را برای سفر به سوی معشوق آماده کرد و متوجه شد که خود دل، خانه محبوبش است.
دل چو فنا شد در او ماند وی او کشف شدآنچ بگفت او منم طالب و مطلوب خویش
هوش مصنوعی: وقتی دل به فنا میرود، تنها در او باقی میماند و او آنچه را که گفته بود، کشف می‌کند. من هستم آن کسی که هم درخواست کنندهام و هم آنچه را که به دنبالش هستم.
شکر که عیسی رسید عازر ما زنده شدشکر که موسی نمود معجزه خوب خویش
هوش مصنوعی: خوشحالی و شکرگزاری به خاطر آمدن عیسی که باعث زنده شدن عازر شد و همچنین شکرگذاری به خاطر معجزههای موسی که نشاندهنده خوبیهای اوست.
شکر که موسی برست از همه فرعونیانشکر که عاشق رسید در کنف خوب خویش
هوش مصنوعی: خوشحالی از این که موسی از همه فرعونیان رهایی پیدا کرد و همچنین خوشحالی از این که عاشق به محبت و پناه خوب خود دست یافت.
شکر که خورشید عشق از سوی مشرق بتافتدر دل و جان‌ها فکند آتش و آشوب خویش
هوش مصنوعی: خوشا به حالمان که نور عشق همچون خورشید از سمت مشرق بر ما طلوع کرده و در دل و جانهایمان شعله و آتش و هیجان را به وجود آورده است.
شکر که ساقی غیب شست به می جمله عیبشکر که طالب رهید از غم دلکوب خویش
هوش مصنوعی: خوشحال باش که ساقی پنهان، با شراب خود تمامی نقاط ضعف را از بین برد. شکر که کسی که به دنبال حقیقت است، از غم و درد دل خود رهایی یافته است.