غزل شمارهٔ ۱۲۹۱
هوش مصنوعی: این شعر به توبه و حالتی از بندگی اشاره دارد. شاعر می‌گوید که توبه‌اش درست نیست و نمی‌خواهد خود را به کسی عرضه کند. او از رحمت خدا سخن می‌گوید و تاکید می‌کند که خداوند به عیب‌ها توجه نمی‌کند. شاعر به عمق احساساتش اشاره کرده و می‌گوید که در این حالت، همه غم‌ها و شادی‌ها را در نزد خداوند می‌بیند. او از تضاد در زندگی، مثل پلنگ و موش، و نیز از احساسات پنهان خود سخن می‌گوید. در پایان، شاعر اشاره می‌کند که وقتی زمانش برسد، خداوند اسرار را می‌شنود و راه را برای سبزپوشان باز می‌کند تا به آگاهی برسند.
توبه من درست نیست خموشمن بی‌توبه را به کس مفروش
هوش مصنوعی: توبه من صحیح نیست، سکوت من را به کسی نفروشید.
بندهٔ عیب‌ناک را بمرانرحمت خویش را از او بمپوش
بمران: مران بمپوش: مپوش
تو سمیع ضمیر و فکری و مالب ببسته همی‌زنیم خروش
هوش مصنوعی: تو بهThought و احساسات ما گوش میدی و ما با وجود اینکه زبانمان بسته است، همچنان فریاد میزنیم.
هر غم و شادی‌یی که صورت بستپیش تصویر توست خدمت کوش
هوش مصنوعی: هر غم و شادیای که برای من پیش میآید، در واقع در سایه وجود توست و من باید برای تو خدمت کنم و به تو توجه داشته باشم.
نقش تسلیم گشته پیش قلمگه پلنگش کنی و گاهی موش
هوش مصنوعی: نقش تسلیم به معنای اینکه انسان باید به وضعیت فعلی و شرایط پذیرش واقعیت بپردازد. گاهی در برابر قدرت و عظمت (مثل پلنگ) و گاهی در برابر ضعف و fragility (مثل موش) واکنش نشان میدهد. این نشاندهنده تنوع و تغییرپذیری برخوردهای انسانی با موقعیتهای مختلف زندگی است.
می‌نماید فسرده هر چیزمهمچو دیگ‌ند هر یکی در جوش
هوش مصنوعی: هر چیزی در من به نظر میرسد که پژمرده و سرد است، درست مانند دیگ که هر کدام در حال جوشیدن است.
می‌زند نعره‌های پنهانیذره ذره چو مرغ مرزنگوش
هوش مصنوعی: به آرامی و به طور نامحسوس، مانند صدای مرغی که در جنگل میخواند، فریادهایی درون وجود مشغول به جوشش و بروز است.
وقت آمد که بشنوید اسرارمی‌گشاید خدا شما را گوش
هوش مصنوعی: زمانی خواهد رسید که رازها برای شما فاش میشود و خداوند شما را شنوای این اسرار قرار میدهد.
وقت آمد که سبزپوشان نیزدر رسند از رواق ازرق‌پوش
هوش مصنوعی: زمانی فرامیرسد که لباسپوشان سبز نیز از درگاه آبیپوشان وارد شوند.