غزل شمارهٔ ۱۳۲۳
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و دلتنگی نسبت به محبوب اشاره دارد. شاعر با نگاهی عاشقانه و سرشار از احساس می‌خواهد از محبوبش دارویی برای دردهایش بخواهد و به او سلام می‌دهد. او بیان می‌کند که با وجود فاصله جسمانی، روح و دلش همیشه در ارتباط با محبوب است. شاعر از عشق خود و این که چرا نمی‌تواند به محبوبش برسد، می‌نالد و از او طلب کمک می‌کند. در نهایت، او به دو دسته از نظرات مختلف اشاره می‌کند: یکی بدبختی و دیگری خوشبختی، که به نوعی نشان‌دهنده تضاد احساسات عاشقانه‌اش است.
ای ظریف جهان سلام علیکان دائی و صحتی بیدیک
هوش مصنوعی: ای ظریف جهان، به تو سلام میفرستم و میخواهم که در سلامت و خوشی باشی.
داروی درد بنده چیست بگوقبله لو رزقت من شفتیک
هوش مصنوعی: بگو راه درمان دلbroken من چیست، ای کسی که بهشتم را از لبهای تو به دست آوردهام.
از تو آیم بر تو هم به نفیرآه المستغاث منک الیک
هوش مصنوعی: من از سوی تو به سوی خودت میآیم و با آه و نالهام از تو در خواست یاری میکنم.
گر به خدمت نمی‌رسم به بدنانما الروح و الفؤاد لدیک
هوش مصنوعی: اگر نتوانم به دیدارت بیایم، بدنی دارم که در اینجا است، اما روح و قلبم متعلق به توست.
گر خطابی نمی‌رسد بی‌حرفپس جهان پر چرا شد از لبیک
هوش مصنوعی: اگر دعوتی نمی‌رسد و سخنی وجود ندارد، پس چرا جهان از پاسخهای مثبت و موافقت پر شده است؟
نحس گوید تو را که بدلنیسعد گوید تو را که یا سعدیک
هوش مصنوعی: نحس به تو میگوید که تغییر کن، در حالی که خوشبختی به تو میگوید که تو خوشبختی.