غزل شمارهٔ ۱۳۴۵ - مولانا

تو مرا می بده و مست بخوابان و بهلچون رسد نوبت خدمت نشوم هیچ خجل

چو گه خدمت شه آید من می‌دانمگر ز آب و گلم ای دوست نیم پای به گل

در نمازش چو خروسم سبک و وقت شناسنه چو زاغم که بود نعره او وصل گسل

من ز راز خوش او یک دو سخن خواهم گفتدل من دار دمی ای دل تو بی‌غش و غل

لذت عشق بتان را ز زحیران مطلبصبح کاذب بود این قافله را سخت مضل

من بحل کردم ای جان که بریزی خونمور نریزی تو مرا مظلمه داری نه بحل

پس خمش کردم و با چشم و به ابرو گفتمسخنانی که نیاید به زبان و به سجل

گرچه آن فهم نکردی تو ولی گرم شدیهله گرمی تو بیفزا چه کنی جهد مقل

سردی از سایه بود شمس بود روشن و گرمفانی طلعت آن شمس شو ای سرد چو ظل

تا درآمد بت خوبم ز در صومعه مستچند قندیل شکستم پی آن شمع چگل

شمس تبریز مگر ماه ندانست حقتکه گرفتار شدست او به چنین علت سل