غزل شمارهٔ ۱۳۷۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به استقبال بهار و زیبایی‌های آن می‌رود و از دوستانش می‌خواهد تا به بستان بروند و از چمن‌ها لذت ببرند. او احساس شادی و طراوت را با نشاط زنبورها مقایسه می‌کند که از گلی به گل دیگر می‌روند و می‌خواهد تا عالم را سرشار از عشق و شور کند. شاعر همچنین به نیاز به رهایی از قید و بندها اشاره می‌کند و از عاشقان دعوت می‌کند تا با شور و شوق به تحقیق و خلاقیت بپردازند. او از قدرت آتش در دل و از تغییر و تحول در عالم سخن می‌گوید و در نهایت به زیبایی خاموشی و دیوانگی اشاره می‌کند که ممکن است عقل را به چالش بکشد. این شعر دعوتی به جشن عشق و آزادی است.
آمد بهار ای دوستان منزل سوی بستان کنیمگرد غریبان چمن خیزید تا جولان کنیم
هوش مصنوعی: بهار فرا رسیده است، دوستان. بیایید به باغ برویم و از زیبایی‌های آن بهرهمند شویم. بیایید تا با شادمانی و نشاط در کنار هم لذت ببریم و به یاد غریبان در چمن‌ها بگردیم.
امروز چون زنبورها پران شویم از گل به گلتا در عسل خانه جهان شش گوشه آبادان کنیم
هوش مصنوعی: امروز همانند زنبورها، باید از گلی به گل دیگر پرواز کنیم تا در خانهای پر از عسل، جهانی سرشار از آبادانی بسازیم.
آمد رسولی از چمن کاین طبل را پنهان مزنما طبل خانه عشق را از نعره‌ها ویران کنیم
هوش مصنوعی: پیامبری از باغ آمد و به ما گفت که این طبل را مخفی نگه دارید. ما به دنبال تخریب طبل عشق هستیم تا از سر و صداها و نعره‌ها رهایی یابیم.
بشنو سماع آسمان خیزید ای دیوانگانجانم فدای عاشقان امروز جان افشان کنیم
هوش مصنوعی: به آسمان گوش دهید و از جایتان بلند شوید، ای دیوانگان! جانم فدای عاشقان است. امروز باید جانمان را به عشق و محبت نثار کنیم.
زنجیرها را بردریم ما هر یکی آهنگریمآهن گزان چون کلبتین آهنگ آتشدان کنیم
هوش مصنوعی: ما زنجیرها را میشکنیم، زیرا هر یک از ما مانند آهنگری هستیم. آهنگران سختکوشی که مانند سگها به سمت آتش می‌روند و میخواهند مشغول کار شوند.
چون کوره آهنگران در آتش دل می دمیمکآهن دلان را زین نفس مستعمل فرمان کنیم
هوش مصنوعی: ما همچون کورهی آهنگران که به دل آتش میدمد، دلهای خود را با نفس گرم و زندگیبخش خویش میسازیم و آهن دلهای خسته را به کار میگیریم.
آتش در این عالم زنیم وین چرخ را برهم زنیموین عقل پابرجای را چون خویش سرگردان کنیم
هوش مصنوعی: در این دنیا شعلهای از عشق و شور برپا کنیم و این دور زندگی را به تلاطم واداریم و عقل ثابت و محکم را مانند خودمان به حالت گیجی و سردرگمی درآوریم.
کوبیم ما بی‌پا و سر گه پای میدان گاه سرما کی به فرمان خودیم تا این کنیم و آن کنیم
هوش مصنوعی: ما بدون داشتن پا و سر، در مکانی که به ما مربوط میشود، تلاش میکنیم تا بدانیم چه زمانی به دست خود فرمان میدهیم و کارهایی که میخواهیم انجام دهیم.
نی نی چو چوگانیم ما در دست شه گردان شدهتا صد هزاران گوی را در پای شه غلطان کنیم
هوش مصنوعی: ما مانند چوگان هستیم که در دست پادشاهی قرار داریم، تا بتوانیم صدها گوی را زیر پای او بیندازیم و او را سرگرم کنیم.
خامش کنیم و خامشی هم مایه دیوانگیستاین عقل باشد کآتشی در پنبه پنهان کنیم
هوش مصنوعی: اگر سکوت کنیم، باید بدانیم که این سکوت خودش میتواند دیوانگی به بار آورد. این عقل ماست که مانند آتش، در زیر پنبهای پنهان شده و باید از آن مراقبت کنیم.