غزل شمارهٔ ۱۴۲۱
هوش مصنوعی: شاعر در این متن از احساسات و تجربیات خود سخن می‌گوید. او در ابتدا توضیح می‌دهد که چرا همواره به خاطر اسبش در پی اوست و نشان می‌دهد که نعل اسب او نشانه‌ای از سفر و حرکت است. سپس به تحسین عیسی و قدرت او می‌پردازد و از دلی پر از درد و بیدادی که داشته، سخن می‌گوید. شاعر از جود و generosity خداوند الهام می‌گیرد و به مسأله معیشت و هزینه‌هایش اشاره می‌کند. او به شدت در وجود معشوق خود محو می‌شود و به دنبال رنگ و زیبایی و جوانمردی است. در نهایت، شاعر به مفاهیم جاودانه و درد در زندگی اشاره می‌کند و از چالش‌هایی که در این مسیر با آن روبرو بوده، صحبت می‌کند.
بیا بشنو که من پیش و پس اسبت چرا گردمازیرا نعل اسبت را به هنگام چرا گردم
هوش مصنوعی: بیا و بشنو، من چرا در کنار اسب تو رفتار میکنم، زیرا در زمان چرا، نعل اسب تو را به دلایل خاصی بررسی میکنم.
امانی از ندم دادی نه لافیدی نه دم دادیزهی عیسی دم فردم زهی با کر و با فر دم
هوش مصنوعی: تو از نداشتن وحشت نکردی و نه به تهدیدی روی آوردی، بلکه به من آرامش و امید دادی. تو همانند عیسی روحافزا هستی، و پاک و بینظیری مثل سرور و امیدی برای من.
چو دخلم از لبی دادی که پاک آمد ز بیدادیکی داند وسعت خرجم کجا گشته‌ست هر خر جم
هوش مصنوعی: وقتی که من از تو چیزی گرفتم که خالص و بدون ظلم بود، هیچکس نمیداند که هزینههای من به کجا رسیده و کجا خرج می‌شود.
چو دیدم داد و جود تو شدم محو وجود تویکی رنگی برآوردم که گویی باغ را وردم
هوش مصنوعی: زمانی که بخشش و عطای تو را مشاهده کردم، آنچنان تحت تاثیر وجود تو قرار گرفتم که گویی رنگی را به باغ هدیه دادهام.
تو داوود جوانمردی امام قدّرَ السَّردیچو من محصون آن سردم برون از گرم و از سردم
هوش مصنوعی: تو، داوود جوانمردی هستی که در مقام امام، در برابر سرما و گرما ایستادهای، مانند من که در حالتی محفوظ (محصون) به سر میبرم، از شدت گرما و سرمای محیط بیرون آزاد هستم.
چو عکس جیش حسن تو طراد آورد بر نقشمبرون جستم ز فکرت من نه در عکسم نه در طردم
هوش مصنوعی: همچون تصویر زیبایی تو، روانه می‌شود و مرا به فکر فرومیبرد. پس از آن، از اندیشهام بیرون آمدم، نه در تصویرم و نه در طردم.
خمش کن کاندر این وادی شرابی بود جاویدیرواق و درد او خوردم که هر دو بود درخوردم
هوش مصنوعی: سکوت کن، زیرا در این فضا نیکویی و شادی وجود دارد. من همچنین درد و رنج را تجربه کردهام که هر دو لازم و ضروری بودند.