غزل شمارهٔ ۱۴۲۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به پرواز و جست‌وجوی خود می‌پردازد و به تفاوت خود با دیگران اشاره می‌کند. او خود را چون کبوتر پرنده‌ای می‌داند که در تلاش برای اوج گرفتن است. شاعر به دیگران هشدار می‌دهد که زبانشان را بی‌موقع نگشایند، زیرا او می‌تواند آسیب رساند. او به دنبل (نوعی حیوان) اشاره کرده و بیان می‌کند که اگر از ابتدا با احتیاط برخورد کند، ممکن است آسیب ببیند. در پایان، شاعر به قدرت واژه‌ها و تاثیر آن‌ها اشاره کرده و از سوز و عتاب شمس تبریزی می‌گوید که او را از عالم مادی جدا می‌کند. در مجموع، شعر به کشف حقیقت و پرواز روحی اشاره دارد.
همه بازان عجب ماندند در آهنگ پروازمکبوتر همچو من دیدی که من در جستن بازم
هوش مصنوعی: همه پرندهها شگفتزده شدند از نحوه پرواز من. آیا تا به حال کبوتر مانند من را دیدهاید که اینقدر در تلاش برای پرواز است؟
به هر هنگام هر مرغی به هر پری همی‌پردمگر من سنگ پولادم که در پرواز آغازم
هوش مصنوعی: در هر زمانی هر پرنده‌ای به سمت پرنده‌ای دیگر پرواز می‌کند، اما من مثل سنگی سخت و بیحرکت هستم که نمیتوانم پرواز کنم.
دهان مگشای بی‌هنگام و می ترس از زبان منزبانت گر بود زرین زبان درکش که من گازم
هوش مصنوعی: به موقع صحبت کن و بیدلیل سخن نگو، زیرا زبان من ممکن است تو را بسوزاند. حتی اگر زبان تو از طلا باشد، بهتر است که از من دوری کنی.
به دنبل دنبه می گوید مرا نیشی است در باطنتو را بشکافم ای دنبل گر از آغاز بنوازم
هوش مصنوعی: دنبل به دنبه می‌گوید: درون من چیزی وجود دارد که می‌تواند تو را بشکافد. اگر از ابتدا با محبت و ملایمت با من رفتار کنی، میتوانیم به هدف برسیم.
بمالم بر تو من خود را به نرمی تا شوی ایمنبه ناگاهانت بشکافم که تا دانی چه فن سازم
هوش مصنوعی: شما را به آرامی نوازش میکنم تا در برابر ناگهانیها احساس امنیت کنی، و سپس به شکافندگیهایی میپردازم تا بفهمی چه هنری در چنگ دارم.
دهان مگشای این ساعت ازیرا دنبل خامیچو وقت آید شوی پخته به کار تو بپردازم
هوش مصنوعی: در حال حاضر دهانت را باز نکن، زیرا هنوز نادانی. وقتی زمان مناسب برسد، کار پخته و حسابشدهای انجام میدهم.
کدامین شوخ برد از ما که دیده شوخ کردستیچه خوانی دیده پیهی را که پس فرداش بگدازم
هوش مصنوعی: کدام هنرمند خوشچهره از ما را دیدهای که تو را با ناز و بیاعتنایی ترک کند، چه بسا پس از آنکه به تو نگاهی انداخت، فردایش دلت را بشکاند.
کمان نطق من بستان که تیر قهر می پردکه از مستی مبادا تیر سوی خویش اندازم
هوش مصنوعی: ای کلام، مرا از خود دور کن تا تیر خشم و قهر نزنم، زیرا نکند از سر مستی این تیر به خودم اصابت کند.
یکی سوزی است سازنده عتاب شمس تبریزیرهم از عالم ناری چو با این سوز درسازم
هوش مصنوعی: سوزی وجود دارد که شمس تبریزی را میسازد و من از دنیای آتش دور میشوم اگر با این سوز در ساز خود به حرکت درآیم.