غزل شمارهٔ ۱۴۵۵ - مولانا

ای خواجه سلام علیک من عزم سفر دارموز بام فلک پنهان من راه گذر دارم

جان عزم سفر دارد تا معدن و اصل خودزان سو که نظر بخشد آن سوی نظر دارم

نک می کشدم سیلم آن سوی که بد میلمکز فرقت آن دریا بس گرم جگر دارم

می تازم ترکانه تا حضرت خاقانیکز وی مثل خرگه صد بند کمر دارم

چون سایه فنا گردم در تابش خورشیدیکاندر پی او دایم من سیر قمر دارم

چون لعل ز خورشیدش جز گرمی و جز تابشمن فر دگر گیرم من عشق دگر دارم

گر بشکند این جوزم هم مغزم و هم نغزمور بشکندم چون نی صد قند شکر دارم

چون سروم و چون سوسن هم بسته هم آزادمچون سنگم و چون آهن در سینه شرر دارم

یا من هو فی قلبی یسبی ادبی یسبیحسبی ابدا حسبی آنچ از تو به بر دارم

مولای فنی صبری لا تخرج من صدریلا تبعد نستبری کز هجر ضرر دارم

ای عشق صلا گفتی می آیم بسم اللهآخر به چه آرامم گر از تو حذر دارم

گر در دل تابوتم مهر تو بود قوتمقوت ملکی دارم گر شکل بشر دارم

آفندی کلیتیشی کالیسو کیتیشیشیلیسو نسندیشی دل زیر و زبر دارم

افندی مناخوسی بویسی کلیمو بویسیتینما خو نتیلوسی یاد تو سمر دارم

باقیش بفرما تو ای خسرو دریاخوبستم چو صدف من لب یعنی که گهر دارم