غزل شمارهٔ ۱۴۷۴
هوش مصنوعی: درابیاتی از شعر، شاعر خود را حکیم و طبیب معرفی می‌کند که از بغداد آمده و به درمان بیماران پرداخته است. او از درد و غم مردم صحبت می‌کند و بیان می‌کند که چگونه با علم و دانش خود جان بیماران را نجات داده‌اند. شاعر به سادگی و بی‌نیاز بودن از پاداش تأکید دارد و خود را از طمع دور می‌داند. او به طبیعت روحانی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که این کارها را برای خدمت به دیگران انجام می‌دهد و نه به خاطر سود شخصی. در انتها، شاعر می‌گوید که از دروغ‌ها و ادعاهای نادرست دوری می‌کند و بر حقایق تأکید دارد.
حکیمیم طبیبیم ز بغداد رسیدیمبسی علّتیان را ز غم بازخریدیم
هوش مصنوعی: ما دانشمندان و پزشکان هستیم که از بغداد آمدیم و بسیاری از بیماران را از غم و درد نجات دادیم.
سَبَل‌های کَهُن را، غم بی‌سر و بُن راز رگ‌هاش و ز پی‌هاش به چنگاله کشیدیم
هوش مصنوعی: غمهای بیپایان و قدیمی را از رگها و زنجیرهای زندگیاش به سختی بیرون کشیدیم.
طبیبان فصیحیم که شاگرد مسیحیمبسی مُرده گرفتیم در او روح دمیدیم
هوش مصنوعی: ما پزشکان زبدهای هستیم که از شاگردان عیسی مسیح به شمار میآییم. ما تعداد زیادی از مردهها را زنده کردهایم و در آن‌ها روح دمیدهایم.
بپرسید از آن‌ها که دیدند نشان‌هاکه تا شُکر بگویند که ما از چه رهیدیم
هوش مصنوعی: از کسانی که نشانهها را دیدهاند بپرسید تا ما هم سپاسگزاری کنیم و بفهمیم که از چه راهی نجات یافتهایم.
رسیدند طبیبان، ز ره دور غریبانغریبانه نمودند دواها که ندیدیم
هوش مصنوعی: طبیبان از راه دور به کمک مردم بیخانمان رسیدند و درمانهایی انجام دادند که ما هرگز آن‌ها را ندیده بودیم.
سرِ غصهّ بکوبیم، غم از خانه بروبیمهمه شاهد و خوبیم همه چون مَهِ عیدیم
هوش مصنوعی: بیا غم و اندوه را فراموش کنیم و با شادی سر و شکل تازهای به خود بدهیم. همه ما زیبا و دلانگیزیم و همچون ماه در روز عید میدرخشیم.
طبیبانِ الهیم ز کس مزد نخواهیمکه ما پاک‌روانیم نه طمّاع و پلیدیم
هوش مصنوعی: ما پزشکان الهی از هیچکس پاداش نمیخواهیم، زیرا ما انسانهای پاکدل و پاکنفس هستیم و نه طمعکار و آلوده.
مپندار که این نیز هَلیله‌ست و بَلیله‌ستکه این شُهره عَقاقیر ز فردوس کشیدیم
هوش مصنوعی: نگذار که فکر کنی این نعمتها همچون گیاهانی بیارزش هستند، زیرا ما این گنجهای ارزشمند را از بهشت به دست آوردهایم.
حکیمان خبیریم که قاروره نگیریمکه ما در تن رنجور چو اندیشه دویدیم
هوش مصنوعی: دانشمندان و خردمندان ما به اندازهای عاقل و باهوش هستند که به دنبال چیزهای بیارزش نروند، زیرا ما در جسمی رنجور و شکننده به تفکر و اندیشه مشغول هستیم.
دهان باز مکن هیچ که اغلب همه جغدنددگر لاف مپرّان که ما بازپریدیم
هوش مصنوعی: دهان خود را نباز کن، چون اکثر افراد مانند جغدند و هیچ چیز نگو که ما دوباره پرواز کردیم.