غزل شمارهٔ ۱۴۷۶
هوش مصنوعی: این شعر به تمایز و رابطه میان روح و جسم اشاره دارد. شاعر خود را طبیب و حکیم می‌داند که در مشکلات و رنج‌ها به یاری می‌آید. او بر این نکته تأکید می‌کند که در مواقع سختی، آن‌ها به جای فرار با دیگران، به یاری و همراهی بیماران می‌شتابند. همچنین، او به ناز و نعمت‌های دنیوی اشاره می‌کند و می‌گوید که حقیقت وجود انسان فراتر از جسم است. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که هم روح و هم جسم بخشی از یکدیگر هستند و تحت تأثیر یکدیگر قرار دارند.
طبیبیم حکیمیم طبیبان قدیمیمشرابیم و کبابیم و سهیلیم و ادیمیم
هوش مصنوعی: ما پزشکانی با تجربه و دانا هستیم که از قدیم الایام به درمان مشغول بودهایم. ما مانند شراب و کباب، خوشمزه و لذتبخش هستیم و در عین حال، عطری خوش و روحافزا داریم.
چو رنجور تن آید چو معجون نجاحیمچو بیمار دل آید نگاریم و ندیمیم
هوش مصنوعی: وقتی بدن بیمار میشود، ما مانند داروی شفابخش عمل میکنیم. و وقتی دل دچار درد و رنج میشود، ما به مانند دوست و یاری برای تسکین آن هستیم.
طبیبان بگریزند چو رنجور بمیردولی ما نگریزیم که ما یار کریمیم
هوش مصنوعی: پزشکان وقتی بیمار بمیرد از او دور میشوند، اما ما فرار نمیکنیم چون ما دوستان خوبی هستیم.
شتابید شتابید که ما بر سر راهیمجهان درخور ما نیست که ما ناز و نعیمیم
هوش مصنوعی: بشتابید و عجله کنید، چرا که ما در میان راه هستیم. این جهان برای ما مناسب نیست، زیرا ما از نعمتها و خوشیهای بیشتری برخورداریم.
غلط رفت غلط رفت که این نقش نه ماییمکه تن شاخ درختی است و ما باد نسیمیم
هوش مصنوعی: این عبارت به این معناست که ما به سرنوشت یا شرایطی که برای ما پیش آمده، اعتراض داریم. ما خود را مانند شاخساری درخت نمیدانیم که فقط تحت تأثیر باد و نَسیم قرار میگیرد. به نوعی نشان میدهد که انسانها مستقلتر و آزادتر از آنند که صرفاً تحت تأثیر شرایط محیطی باشند.
ولی جنبش این شاخ هم از فعل نسیم استخمش باش خمش باش هم آنیم و هم اینیم
هوش مصنوعی: جنبش این شاخه نیز نتیجهی باد است، بنابراین آرام باش؛ ما هم اینجا هستیم و هم آنجا.