غزل شمارهٔ ۱۴۹۸
هوش مصنوعی: در این الشعر شاعر از بیزاری خود از غیر صحبت می‌کند و به معشوق خود دعوت می‌کند تا بیاید. او بیان می‌کند که در خمار عشق تا روز قیامت می‌ماند و از دنیای مادی و آنچه که او را می‌آزارد، فاصله گرفته است. شاعر به دنبال حقیقت و اسرار عالم است و از تجارب و عبرت‌هایی که از دیگران گرفته، به حقیقت خود پی برده است. او به نوعی از زندانی بودن و جستجوی هویت خویش در میان پیچیدگی‌های زندگی سخن می‌گوید. در نهایت، او خود را همچون نقطه‌ای توصیف می‌کند که گرد محور خود در حال چرخش است.
بیا کز غیر تو بیزار گشتموگر خفته بُدَم بیدار گشتم
هوش مصنوعی: بیا که من از هر کس غیر از تو دلزده شدم و حتی اگر خوابیده بودم، با آمدنت بیدار شدم.
بیا ای جان که تا روز قیامتمقیم خانهٔ خمار گشتم
هوش مصنوعی: بیا ای عزیز، که من تا روز قیامت در این خانهٔ شادمانی و مستی ساکن خواهم بود.
ز پرّ و بال خود گل را فشانَدبه کوه قاف خود طیّار گشتم
هوش مصنوعی: با بال و پر خود، گل را به بلندیهای دور میپاشم و مانند پرندهای در آسمان شدم.
تُرُش دیدم جهانی را من از ترسدر آن دوشاب چون آچار گشتم
هوش مصنوعی: من به دلیل ترس، دنیا را تلخ و ناگوار دیدم و در این شرایط مانند کسی شدم که به خاطر سختیها و مشکلات، برای حل مسائل، به آرامی و با صداقت عمل می‌کند.
عقیده این چنین سازید شیرینکه من زین خمره شکربار گشتم
هوش مصنوعی: عقیدهای شیرین و خوشایند برای خود بسازید؛ زیرا من از این جام شیرین سرمست شدم.
یکی چندی بریدم من از اغیارکنون با خویشتن اغیار گشتم
هوش مصنوعی: مدتی از دیگران فاصله گرفتم و جدا شدم، اما حالا خودم به ایستایی و دوری از خودم دچار شدم.
ز حال دیگران عبرت گرفتمکنون من عبره الابصار گشتم
هوش مصنوعی: از وضعیت دیگران درس گرفتم و حالا خودم به نشانهای برای چشمها تبدیل شدم.
بیا ای طالب اسرار عالمبه من بنگر که من اسرار گشتم
هوش مصنوعی: ای دوست، به من نگاه کن و ببین که من خود به رازهای دنیا آگاه شدم.
بدان بسیار پیچید این سر منکه گرد جبه و دستار گشتم
هوش مصنوعی: سر من به قدری پیچیده و پر از افکار و مسائل گوناگون شده است که به خاطر این پیچیدگیها، به سمت جبهه و دستار گرایش پیدا کردهام.
از آن محبوس بودم همچو نقطهکه گرد نقطه چون پرگار گشتم
هوش مصنوعی: من مانند نقطه‌ای محبوس بودم و چون پرگار به دور آن گشتم، آزاد شدم.