غزل شمارهٔ ۱۴۹۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که چگونه عشق معشوق او را دیوانه و ویران کرده است. او به خاطر عشق معشوق از خان و مان خود جدا شده و به درد عشق همخانه شده است. شاعر از کاهلی و بی‌تفاوتی خود می‌گوید که وقتی به چهره معشوق نگاه کرده است، تبدیل به فردی مردانه و با اراده شده است. او همچنین به احساس بیگانگی از خویشانش اشاره می‌کند، چرا که عشق معشوقش او را به دوری از آن‌ها وامی‌دارد. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که روز و شب داستان عاشقان را می‌خواند و اکنون خود به یک داستان عشق تبدیل شده است.
بیا کز عشق تو دیوانه گشتموگر شهری بُدَم ویرانه گشتم
هوش مصنوعی: بیا که به خاطر عشق تو دیوانه شدم و اگر در شهری زندگی میکردم، آنجا هم ویرانه و خراب شده بودم.
ز عشق تو ز خان و مان بریدمبه درد عشق تو همخانه گشتم
هوش مصنوعی: به خاطر عشق تو از خانواده و مکان خود فاصله گرفتم و در عذاب عشق تو، به خانهای جدید پناه بردم.
چُنان کاهِل بُدَم کان را نگویمچو دیدم روی تو مردانه گشتم
هوش مصنوعی: زمانی که اینقدر تنبل و بیحوصلگی داشتم که نمیتوانستم چیزی بگویم، اما وقتی چهرهات را دیدم، به یکباره حالتی از مردانگی و شجاعت به من دست داد.
چو خویش جان خود جان تو دیدمز خویشان بَهرِ تو بیگانه گشتم
هوش مصنوعی: وقتی که جان خود را در وجود تو دیدم، از خانواده و نزدیکان خود دور شدم و به بیگانگان پیوستم.
فسانِهٔ عاشقان خواندم شب و روزکنون در عشق تو افسانه گشتم
هوش مصنوعی: من شب و روز داستان عاشقان را میخواندم، اما حالا در عشق تو به خود داستانی تبدیل شدهام.