غزل شمارهٔ ۱۵۰۱
هوش مصنوعی: این شعر به بیان حالتی عمیق از عشق و فتنه می‌پردازد. شاعر خود را به عنوان منبع فتنه‌ها معرفی می‌کند و بیان می‌کند که عشق، پدیده‌ای شگفت‌انگیز و پیچیده است. او از عشق و احساساتش سخن می‌گوید و می‌گوید که حتی در سختی‌ها و مشکلات نیز خدا را شکر می‌گوید. شاعر به این نتیجه می‌رسد که تا زمانی که خود را فدای عشق نکند، نمی‌تواند از آن جدا شود و در نهایت از ناشناخته‌های عشق و تصویر معشوق نیز سخن می‌گوید.
منم فتنه هزاران فتنه زادمبه من بنگر که داد فتنه دادم
هوش مصنوعی: من خودم سرچشمه هزاران مشکل و آشوب هستم، به من توجه کن که من خود در ایجاد این آشوبها نقش داشتم.
ز من مگریز زیرا درفتادیبگو الحمدلله درفتادم
هوش مصنوعی: از من دور نشو، چون در گرداب مشکلات افتادهام. بگو سپاس خدا را که در این وضعیت قرار گرفتهام.
عجب چیزی است عشق و من عجبترتو گویی عشق را خود من نهادم
هوش مصنوعی: عشق چیزی شگفت‌انگیز است و من هم از آن شگفتانگیزترم، گویی خود من عشق را به وجود آوردهام.
بیا گر من منم خونم بریزیدکه تا خود من نمردم من نزادم
هوش مصنوعی: بیا اگر من من هستم، خونم را بریزید، زیرا تا زمانی که من خودم نمردهام، من هیچ چیز دیگری را نیاوردهام.
نگویم سر تو کان غمز باشدولی ناگفته بندی برگشادم
هوش مصنوعی: نگویم که زیبایی تو باعث غم من شده است، اما نمیتوانم احساسی را که در دل دارم، پنهان کنم.