غزل شمارهٔ ۱۵۰۴
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق انسانی و تضادهای درونی اشاره دارد. شاعر ابتدا حسودان را از غم آزاد می‌کند و دل خران را شاد می‌سازد، اما در حق خود ظلم می‌کند. او از درد و صبرش فریاد می‌زند و استاد صبر را به چالش می‌کشد. جهان را که هیچگاه آباد نشده، او به ویرانی می‌سازد. با این حال، در این بی‌رحمی‌ها، تلاش می‌کند که در خاکی خشک گل بکارند. همچنین از خداوند درخواست می‌کند که او را فراموش نکند، حتی اگر غیر او را یاد کرده باشد. این شعر نشان‌دهنده تناقض‌ها و تلاش‌های انسانی در زندگی است.
حسودان را ز غم آزاد کردمدل گله خران را شاد کردم
هوش مصنوعی: من دل حسودان را از غم رها کردم و دل خران را شاد و خوشحال کردم.
به بیدادان بدادم داد پنهانولی در حق خود بیداد کردم
هوش مصنوعی: من به ظالمها کمک کردم و رازهایم را به آنها گفتم، اما در حق خودم ظلمی انجام دادم.
چو از صبرم همه فریاد کردندچنان باشد که من فریاد کردم
هوش مصنوعی: وقتی از صبرم و تحملم کم شد و دیگر نتوانستم سکوت کنم، همانطور که دیگران فریاد زدند، من هم فریاد زدم.
مرا استاد صبر است و از این روخلاف مذهب استاد کردم
هوش مصنوعی: من از استاد صبر آموختهام و به همین دلیل، برخلاف teachings او عمل کردهام.
جهانی که نشد آباد هرگزبه ویران کردنش آباد کردم
هوش مصنوعی: در جهانی که هیچگاه آباد نشد، تلاش کردم تا با ویرانی آن، آبادش کنم.
در این تیزاب که چون برگ کاه استبه مشتی گل در او بنیاد کردم
هوش مصنوعی: در این محیط سخت و خشن که بسیار مشکل است، با تلاش و کوشش خود توانستم چیزی زیبا و ارزشمند بیافرینم.
فراموشم مکن یا رب ز رحمتاگر غیر تو را من یاد کردم
هوش مصنوعی: ای خدا، مرا فراموش نکن و اگر به جز تو کسی را یاد کردم، این را به خاطر رحمتت ببخش.