غزل شمارهٔ ۱۵۰۵

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی جستجوی شادی و مستی است. شاعر خواهان همراهی از یک مطرب است که در زیرغمی نداند و همچنین به دنبال رفیقی غمگسار می‌گردد که از بی‌خویشی، تفاوت شادی و غم را نداند. او بر این باور است که همه موجودات، مست و از اصل خود دور شده‌اند. شاعر از خداوند درخواست می‌کند که مستی را برای او بفرستد تا به کمک آن از غم رهایی یابد. همچنین تأکید می‌کند که وارد شدن به حالت مستی می‌تواند زندگی را جشن و عید کند. در پایان، او با اشاره به شمس تبریز، پیدایش عشق و نور را مهم‌ترین هدف خود می‌داند.