غزل شمارهٔ ۱۵۰۹ - مولانا

سفر کردم به هر شهری دویدمچو شهر عشق من شهری ندیدم

ندانستم ز اول قدر آن شهرز نادانی بسی غربت کشیدم

رها کردم چنان شکرستانیچو حیوان هر گیاهی می چریدم

پیاز و گندنا چون قوم موسیچرا بر من و سلوی برگزیدم

به غیر عشق آواز دهل بودهر آوازی که در عالم شنیدم

از آن بانگ دهل از عالم کلبدین دنیای فانی اوفتیدم

میان جان‌ها جان مجردچو دل بی‌پر و بی‌پا می پریدم

از آن باده که لطف و خنده بخشدچو گل بی‌حلق و بی‌لب می چشیدم

ندا آمد ز عشق ای جان سفر کنکه من محنت سرایی آفریدم

بسی گفتم که من آن جا نخواهمبسی نالیدم و جامه دریدم

چنانک اکنون ز رفتن می گریزماز آن جا آمدن هم می رمیدم

بگفت ای جان برو هر جا که باشیکه من نزدیک چون حبل الوریدم

فسون کرد و مرا بس عشوه‌ها دادفسون و عشوه او را خریدم

فسون او جهان را برجهاندکی باشم من که من خود ناپدیدم

ز راهم برد وان گاهم به ره کردگر از ره می نرفتم می رهیدم

بگویم چون رسی آن جا ولیکنقلم بشکست چون این جا رسیدم