غزل شمارهٔ ۱۵۲۳
هوش مصنوعی: این شعر نشان‌دهنده‌ی درگیری‌های درونی شاعر است. او ابتدا بیان می‌کند که نمی‌تواند با دشمن بجنگد و تنها با خود باید مبارزه کند. عشق برای او به اندازه‌ای مهم است که همه چیز را تحت تاثیر قرار می‌دهد، حتی از غم و شب‌های تیره‌ای که دارد، می‌تواند به روشنی و زیبایی برسد. او خود را به دود و آتش تشبیه می‌کند و از تنگنایی که در آن قرار دارد، آرزوی رهایی می‌کند. در نهایت، شاعر به عشق و اهمیت آن در زندگی‌اش اشاره کرده و از قدرت آن برای تحول و رسیدن به حالت‌ای بالاتر سخن می‌گوید.
نه آن شیرم که با دشمن برآیممرا این بس که من با من برآیم
هوش مصنوعی: من همان شیر نیستم که با دشمنانم بجنگم، برای من کافی است که با خودم روبرو شوم و به درون خودم بپردازم.
چو خاک پای عشقم تو یقین دانکز این گِل چون گل و سوسن برآیم
هوش مصنوعی: اگر تو به پای عشق من بنشینی و بر خاک من گام بزنی، بدان که از این گل و لای به مانند گل و سوسن سر بر میآورم.
سیه‌پوشم چو شب من از غم عشقوزین شب چون مه روشن برآیم
هوش مصنوعی: من مانند شب غمگین و سیاه هستم به خاطر عشق، اما از این شب تاریک مانند ماهی روشن برخواهم آمد.
از این آتش چو دود‌م من سراسرکه تا چون دود از این روزن برآیم
هوش مصنوعی: من از این آتش شعلهور که همچون دود بهسوی بیرون میروم، در تمام وجودم غرق شدهام.
منم طفلی که عشقم اوستاد استبنگذارد که من کودن برآیم
هوش مصنوعی: من کودکانی هستم که عشق من را آموخته است، پس بگذارید که من به سادگی و نادانی خود ادامه دهم.
شوم چون عشق دایم حی و قیومچو من از خواب و از خوردن برآیم
هوش مصنوعی: من همچون عشق پایدار و زنده هستم؛ وقتی از خواب و خوردن بیدار شوم، تأثیرم همچنان باقی میماند.
هلا تن زن چو بوبکر ربابیکه تا من جان شوم وز تن برآیم
هوش مصنوعی: ای زن، همچون بوبکر ربابی، خود را برای من آماده کن، که زمانی که جانم از بدنم جدا شود، تو باید همراه من باشی.