غزل شمارهٔ ۱۵۴۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از بازی‌ها و فریب‌هایی که در روابط انسانی وجود دارد صحبت می‌کند. او به کسی که او را دعوت کرده اشاره می‌کند و از مکر و وعده‌های تو خسته شده است. شاعر از اینکه چگونه فرد مقابل با وجود زحمت‌های دیگران و سختی‌های زندگی خوشحال به نظر می‌رسد، تعجب می‌کند. همچنین، او به دشنام‌هایی که دریافت کرده اشاره می‌کند و جالب اینجاست که از آن دشنام‌ها نیز شیرینی می‌چشد، که نشان‌دهنده یاری جستن از زیبایی‌های زندگی حتی در مشکلات است.
مرا خواندی ز در تو خستی از بامزهی بازی زهی بازی زهی دام
هوش مصنوعی: تو مرا فراخواندی و از آن بالا به من نگاه کردی، ای زیبایی و خوشگلی، ای بازی شیرین و دام جذاب.
از آن بازی که من می دانم و توچه بازی‌ها تو پختستی و من خام
هوش مصنوعی: از آنچه که من می دانم و تو چه ترفندهایی برای من درست کردهای. من هنوز خام هستم و تو خیلی زیرکانه بازی کردهای.
توی کز مکر و از افسوس و وعدهچو خواهی سنگ و آهن را کنی رام
هوش مصنوعی: هر زمانی که بخواهی میتوانی با فریب یا از روی حسرت و وعده، سنگ و آهن را هم به فرمان خود درآوری.
مها با این همه خوشی تو چونیز زحمت‌های ما وز جور ایام
هوش مصنوعی: ای مها، با اینکه تو از زندگیات لذت میبری، نمیدانی که ما چه زحمات و سختیهایی را تحمل کردهایم و چه مشکلاتی در زندگی بر ما گذشته است.
چه می پرسم تو خود چون خوش نباشیکه در مجلس تو داری جام بر جام
هوش مصنوعی: چرا از تو سوالی بپرسم وقتی خودت حال خوشی نداری؛ در محفل تو که جامی بر روی جامی است، چطور میتوانی شاد باشی؟
مرا در راه دی دشنام دادیچنین مستم ز شیرینی دشنام
هوش مصنوعی: در مسیر محبوبم به من توهین کردی، اما من از این توهین تا حدی خوشحال و سرمست هستم که مانند شیرینی شیرین است.