غزل شمارهٔ ۱۵۴۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حالتی مستی و سرخوشی سخن می‌گوید که باعث شده او نتواند تفاوت بین حوا و آدم را تشخیص دهد. شور و شوق او به حدی است که دریا و عالم هم از این مستی تاثیر گرفته‌اند. شاعر به تصویری از عذاب و خیانت اشاره می‌کند و می‌گوید که چنین حسی باید در دنیای واقعی وجود نداشته باشد. او از باده‌ای صحبت می‌کند که نمی‌تواند اجازه‌ی راز و محرمیت به آن داده شود و اگر کسی این باده را چشیده باشد، از غم و اندوه پیر چرخ رهایی یافته است. در نهایت، اشاره می‌کند که اگر کسی به معنای واقعی از خواب غفلت بیدار شود، می‌تواند از بند این دنیا آزاد شود و به یک زندگی متفاوت و محکم دست یابد.
چنان مستم چنان مستم من این دمکه حوا را بنشناسم ز آدم
هوش مصنوعی: آنقدر غرق شادی و سرخوشی هستم که حتی نتوانم تفاوت میان حوا و آدم را تشخیص دهم.
ز شور من بشوریده‌ست دریاز سرمستی من مست است عالم
هوش مصنوعی: به خاطر حال و هوای شوری که من دارم، دریا هم به حالتی رسیده و از سر مستی من، دنیا نیز در حال مستی است.
زهی سر ده که سر ببریده جلادکه تا دنیا نبیند هیچ ماتم
هوش مصنوعی: چه خوشا سر آن که توسط جلاد بریده میشود، زیرا تا زمانی که دنیا وجود دارد، هیچ سوگ و ماتمی را نخواهد دید.
حلال اندر حلال اندر حلال استمی خنب خدا نبود مُحرّم
هوش مصنوعی: در دنیای حلال، همه چیز مجاز و درست است و هیچ چیزی از طرف خداوند ممنوع نیست.
از این باده جوان گر خورده بودینبودی پشت پیر چرخ را خم
هوش مصنوعی: اگر جوانی از این شراب مینوشید، هرگز دچار مشکلات و سختیهای زندگی نمیشد و از فشارهای زمانه رنج نمیبرد.
زمین ار خورده بودی فارغستیاز آن که ابر تر بارد بر او نم
هوش مصنوعی: اگر زمین را میخوردی، دیگر نگران نبودن بارانی نخواهی بود که بر آن ببارد.
دل بی‌عقل شرح این بگفتیاگر بودی به عالم نیم مَحرَم
هوش مصنوعی: اگر دل بی‌عقل میتوانست این موضوع را توضیح دهد، باید در دنیایی زندگی میکرد که هیچکس به او بیگانه نبود.
ز آب و گل برون بردی شما رااگر بودی شما را پای محکم
هوش مصنوعی: اگر از آب و گل بیرون آمدهای، باید پای محکم و استواری داشته باشی تا بتوانی راه خود را ادامه دهی.