غزل شمارهٔ ۱۶۳۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی معشوق خود اشاره می‌کند و از ویژگی‌های او مانند چهره و ابروهایش یاد می‌کند. او بیان می‌کند که در سفر به عشق و وصال معشوق، دل خسته‌اش را نذر او کرده و خاطراتی از زیبایی‌های او را با خود برده است. همچنین، شاعر به احساسات عمیق و وابستگی خود به معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که هر چه دارد از عظمت و جلال معشوق حاصل شده است. از سوی دیگر، از آنجایی که به معشوق وابسته است، بازگشت به سمت او را طبیعی می‌داند. به طور کلی، این شعر عشق عمیق و محبت بی‌نهایت به معشوق را به تصویر می‌کشد.
هله رفتیم و گرانی ز جمالت بردیمجهت توشه ره ذکر وصالت بردیم
هوش مصنوعی: بیایید به سفر برویم و زیبایی‌های تو را با خود برداریم، در این سفر یاد و ذکر وصالت را به عنوان توشه خود به همراه خواهیم داشت.
تا که ما را و تو را تذکره‌ای باشد یاددل خسته به تو دادیم و خیالت بردیم
هوش مصنوعی: ما برای یادآوری دل شکستهمان، به تو یادگاری دادیم و افکار تو را در ذهن خود جای دادیم.
آن خیال رخ خوبت که قمر بنده اوستوان خم ابروی مانند هلالت بردیم
هوش مصنوعی: تصور زیبایی تو که ماه نیز به او وابسته است و آن قوس ابروی تو که مانند هلال میباشد، در خاطر ما جا دارد.
وان شکرخنده خوبت که شکر تشنه اوستز شکرخانه مجموع خصالت بردیم
هوش مصنوعی: خندهی شیرین و دلنشین تو، که همچون شکر است و شیرینی زیادی دارد، ما را از مجموعهی صفات خوبت بهرهمند کرده است.
چون کبوتر چو بپریم به تو بازآییمزانک ما این پر و بال از پر و بالت بردیم
هوش مصنوعی: زمانی که همچون کبوتران با شتاب و شوری به سوی تو پرواز کنیم، به سوی تو بازخواهیم گشت؛ زیرا ما این پر و بال را از وجود تو گرفتهایم.
هر کجا پرد فرعی به سوی اصل آیدهر چه داریم همه از عز و جلالت بردیم
هوش مصنوعی: هر کجا که گرههای فرعی به حقیقت و اصل نزدیک شوند، تمام داشتههای ما به خاطر بزرگی و عزت توست.
شمس تبریز شنو خدمت ما را ز صباگر شمال است و صبا هم ز شمالت بردیم
هوش مصنوعی: از شمس تبریز خواستهایم خدمت ما را به باد صبا برساند، حال اگر این باد از سمت شمال بیاید، ما نیز آن را از شمال خود به دور فرستادهایم.