غزل شمارهٔ ۱۶۵۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس درد و ناامیدی خود صحبت می‌کند و به نبودن معشوق اشاره دارد. او بیان می‌کند که بدون معشوقش خوشحال نیست و طعم زندگی برایش تلخ شده است. شاعر از ناتوانی و رنجی که به خاطر دوری معشوق متحمل می‌شود، صحبت می‌کند و همچنین بر اهمیت حضور او تأکید می‌کند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که با نبودن محبوب، هیچ چیز برایش خوشایند نیست.
دست من گیر ای پسر خوش نیستمای قد تو چون شجر خوش نیستم
هوش مصنوعی: ای پسر، دست مرا بگیر، من خوشحال نیستم. قد تو مثل درخت است، من اما خوب نیستم.
نی بهل دستم که رنجم از دل استدرد دل را گلشکر خوش نیستم
هوش مصنوعی: دستت را به سمتم دراز نکن، زیرا رنجش من از دل است و این درد را با شیرینی نمیتوان تحمل کرد.
تا تو رفتی قوت و صبرم برفتتا تو رفتی من دگر خوش نیستم
هوش مصنوعی: زمانی که تو رفتی، من نه تنها قدرت و ظرفیت تحملم را از دست دادم، بلکه حالا دیگر خوشحال نیستم.
دست‌ها را چون کمر کن گرد منهین که من بی‌این کمر خوش نیستم
هوش مصنوعی: دستهایت را مثل کمرت دور من بپیچ، چرا که من بدون این حمایت احساس راحتی نمیکنم.
ناتوانم رفتم از دست ای حکیمدست بر من نه مگر خوش نیستم
هوش مصنوعی: من از شدت ناتوانی و بدحالی به سراغ تو آمدهام ای حکیم، اما اگر دست بر من بگذاری، پس شاید حال من خوب نیست.
ای گرفته آتشت زیر و زبراین چنین زیر و زبر خوش نیستم
هوش مصنوعی: من به خاطر آتش تو که این گونه زیر و رویم کرده، احساس خوبی ندارم.
چه خبر پرسی که بی‌جام لبتباخبر یا بی‌خبر خوش نیستم
هوش مصنوعی: تو چطور خبر میپرسی در حالی که لبان تو جامی ندارند؟ من در حالت بی‌خبر و بدون خوشحالی نیستم.
سر همی‌پیچم به هر سو همچنینچیست یعنی من ز سر خوش نیستم
هوش مصنوعی: در هر سو میچرخم و به جستجوی چیزی هستم، اما باید بگویم که از آغاز کار، خوشحال نیستم.
چشم می بندم به هر دم تا به دیرزانک بی‌تو با نظر خوش نیستم
هوش مصنوعی: هر لحظه چشمهایم را میبندم، تا بتوانم به مکانهای دور بروم، زیرا بدون تو نمیتوانم با نگاه خوشی زندگی کنم.