غزل شمارهٔ ۱۶۶۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به سمت باغ و گلستان می‌رود ولی محبوبش او را همراهی نمی‌کند. او در روز تاریک بی‌روی محبوبش به دنبال نور و روشنایی می‌گردد. جانش در حال رفتن است و او احساس می‌کند که بی‌تن به سوی محبوبش می‌رود. بوی سیب از باغ جان به او می‌رسد و او مست و شاداب سیب خوردن می‌شود. شاعر از عیش و زندگی خوشش همچنان در جایی که عیش می‌کند می‌باشد. او به هیچ چیزی جز عشق محبوبش توجه نمی‌کند و در مسیر او همانند کوه استوار و محکم می‌رود. شاعر از درد فراق محبوب، گریبانش را دریده و در پی او می‌شتابد. هرچند آتش عشق او را می‌سوزاند، او همچنان به سمت محبوبش می‌رود و با وجود ظاهر محکم و کوه‌مانندش، به آهستگی و ذره‌ذره به سوی روزنه‌ای که به محبوبش راه می‌برد، حرکت می‌کند.
من به سوی باغ و گلشن می رومتو نمی‌آیی میا من می روم
هوش مصنوعی: من به سمت باغ و گلستان میروم، تو نمیخواهی بیایی؛ پس من به راهم ادامه میدهم.
روز تاریک است بی‌رویش مرامن برای شمع روشن می روم
هوش مصنوعی: تاریکی شب است و من بدون حضور او احساس تنهایی میکنم. به سراغ شمعی میروم که نورش را روشن کند.
جان مرا هشته‌ست و پیشین می رودجان همی‌گوید که بی‌تن می روم
هوش مصنوعی: روح من در آستانه جدایی است و در حالیکه خودم در حال رفتن هستم، روح به من میگوید که بدون جسم میروم.
بوی سیب آمد مرا از باغ جانمست گشتم سیب خوردن می روم
هوش مصنوعی: بوی سیب از باغ جان به مشامم رسید و این باعث شد که سرشار از نشاط و شوری شوم. حالا قصد دارم به سمت باغ بروم و سیب بخورم.
عیش باقی شد مرا آن جا که مناز برای عیش کردن می روم
هوش مصنوعی: زندگی خوش و شیرین من جایی ادامه دارد که برای لذت بردن به آنجا میروم.
من به هر بادی نگردم زانک مندر رهش چون کوه آهن می روم
هوش مصنوعی: من به هیچ چیزی یا کسی توجه نمیکنم، زیرا در مسیر او مانند کوهی از آهن استقامت دارم و پایدار پیش میروم.
من گریبان را دریدم از فراقدر پی او همچو دامن می روم
هوش مصنوعی: من از شدت دلتنگی و دوری از او، مانند دامی که به خاطر دلتنگی کشیده شده باشد، لباس خود را پاره میکنم و به دنبال او میروم.
آتشم گرچه به صورت روغنمو اندر آتش همچو روغن می روم
هوش مصنوعی: اگرچه که من در ظاهر مانند روغنی هستم که در آتش میسوزد، اما در واقع با وجود این شرایط همچنان به مسیر خود ادامه میدهم.
همچو کوهی می نمایم لیک منذره ذره سوی روزن می روم
هوش مصنوعی: من مانند کوهی بزرگ و محکم به نظر میرسم، اما در واقع به آرامی و به تدریج به سمت نور و روزن حرکت میکنم.