غزل شمارهٔ ۱۶۷۴ - مولانا

ما ز بالاییم و بالا می‌‌رویمما ز دریاییم و دریا می‌رویم

ما از آن جا و از این جا نیستیمما ز بی‌جاییم و بی‌جا می‌رویم

لااله اندر پی الالله استهمچو لا ما هم به الا می‌رویم

قل تعالوا آیتیست از جذب حقما به جذبه حق تعالی می‌رویم

کشتی نوحیم در طوفان روحلاجرم بی‌دست و بی‌پا می‌رویم

همچو موج از خود برآوردیم سرباز هم در خود تماشا می‌رویم

راه حق تنگ است چون سم الخیاطما مثال رشته یکتا می‌رویم

هین ز همراهان و منزل یاد کنپس بدانک هر دمی ما می‌رویم

خوانده‌ای انا الیه راجعونتا بدانی که کجاها می‌رویم

اختر ما نیست در دور قمرلاجرم فوق ثریا می‌رویم

همت عالی است در سرهای مااز علی تا رب اعلا می‌رویم

رو ز خرمنگاه ما ای کورموشگر نه کوری بین که بینا می‌رویم

ای سخن خاموش کن با ما میابین که ما از رشک بی‌ما می‌رویم

ای کَه هستی ما ره را مبندما به کوه قاف و عنقا می‌رویم