غزل شمارهٔ ۱۶۷۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از احساس دل‌تنگی و جدایی صحبت می‌کند. او به شدت از دوری محبوبش رنج می‌برد و هرگز نمی‌تواند عادت کند. او می‌گوید که در این جدایی هیچ‌گاه آرامش نداشته و از بودن یا نبودن نمی‌تواند شکایت کند. شاعر در عین حال، با وجود درد و ناراحتی، به یاد محبوبش همچنان پیوسته و حس عمیق عشق را تجربه می‌کند. او به طرب و شادی نیز اشاره می‌کند و از معشوقش درخواست می‌کند که به خاطر خدا دوباره برگردد. به طور کلی، شعر بیانگر عمق احساس و دلبستگی شاعر به محبوبش و ناتوانی او از پذیرش جدایی است.
عاقبت ای جان‌فزا نشکیفتمخشم رفتم بی‌شما نشکیفتم
هوش مصنوعی: در نهایت، ای جان عزیز، من نتوانستم خشم خود را کنترل کنم و بدون شما نتوانستم آرامش یابم.
در جدایی خواستم تا خو کنمراستی گویم، جدا نشکیفتم
هوش مصنوعی: در دوری از تو تلاش کردم تا با این حقیقت کنار بیایم، اما واقعاً نمیتوانم از دوریام به راحتی بگذرم.
کی شکیبد خود کهی از کهربا؟کاهم و از کهربا نشکیفتم
هوش مصنوعی: کی میتواند تحمل کند که من از جنس کهربا هستم و در عین حال، خود را از آن جدا نکنم؟
هر جفاکش طالب روز وفاستمن جفاکش از وفا نشکیفتم
هوش مصنوعی: هر کسی که به دنبال روز وفا و وفاداری است، من که خودم آسیبدیدهام، از وفا و صداقت بیبهرهام.
نرم نرمک گویدم بازآمدیگویمش ای جان ما نشکیفتم
هوش مصنوعی: به آرامی به او میگویم که دوباره بازگشتهای و به او میگویم، ای عزیزم، من شوق و شادیام را پنهان نکردهام.
ای دل و ای جان و چشم روشنمبی‌پناه توتیا نشکیفتم
هوش مصنوعی: ای دل و جان و چشمان روشنت، من بدون تو هرگز آرام و مطمئن نخواهم بود.
بر سرم می‌زد که دیدی تو سزاناسزایم ناسزا نشکیفتم
هوش مصنوعی: در دل من غوغایی بود، اما به خاطر بیاحترامیهایی که دیگران به من کردند، هیچ‌گاه به آنها پاسخ ندادم و سکوت کردم.
آزمودم مردگی و زندگیدر فنا و در بقا نشکیفتم
هوش مصنوعی: تجربه کردم که هم مردن و هم زندگی در سرنوشت نهایی وجود دارند، اما هیچکدام از این حالات مرا شگفتزده نکرد.
مطربا این پرده گو بهر خداای خدا و ای خدا نشکیفتم
هوش مصنوعی: ای مطرب، برای خدا این پرده را بگو و نگو که من به خدا نرسیدم.