غزل شمارهٔ ۱۷۰۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی معشوق و تأثیر عمیق آن بر دل و جان خود سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که مانند باد و آب و آتش در محبت معشوق می‌دود و در عشقش جان می‌دهد. شاعر به زیبایی یوسف اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر کسی به خاطر زیبایی‌اش دستش را ببرد، او هم از شدت عشق چه کارهایی کرده است. او همچنین به وضعیت رندان و مفلسان اشاره می‌کند که به خاطر عشق، لباس‌هایشان را پاره کرده‌اند. با این حال، او می‌گوید که هیچ‌کس مانند معشوقش را در خواب هم ندیده است و در آخر به ترس از خود اشاره می‌کند که مانند حیوان‌ها از تصویر خود در آینه می‌گریزند. این شعر بیانگر عمق احساسات عاشقانه و تأثیر زیبایی معشوق بر عاشق است.
آوازه جمالت از جان خود شنیدیمچون باد و آب و آتش در عشق تو دویدیم
هوش مصنوعی: ما صدای زیبایی تو را از عمق وجود خود شنیدیم و در عشق تو چنان به شتاب افتادیم که مانند باد، آب و آتش در حرکت هستیم.
اندر جمال یوسف گر دست‌ها بریدنددستی به جان ما بر بنگر چه‌ها بریدیم
هوش مصنوعی: در زیبایی یوسف اگر دست‌ها را بریدند، به جان ما بنگر که چه کارهایی را انجام دادیم و چه sacrifices (فداکاریها) برای او کردیم.
رندان و مفلسان را پیداست تا چه باشداین دلق پاره پاره در پای تو کشیدیم
هوش مصنوعی: آنهایی که بیچیز و دردمند هستند، به خوبی میدانند که این لباس پارهای که به پای تو افتاده، چه معنایی دارد و چه حسی را منتقل می‌کند.
در عشق جان سپاران مانند ما هزارانهستند لیک چون تو در خواب هم ندیدیم
هوش مصنوعی: در عشق افرادی مانند ما که جان خود را فدای معشوق کرده‌اند، بسیارند، اما هیچ‌کس را مانند تو نمیتوان پیدا کرد، حتی در رویاها نیز نداشتیم.
ماننده ستوران در آب وقت خوردنچون عکس خویش دیدیم از خویش می رمیدیم
هوش مصنوعی: در زمان خوردن، مانند حیوانات آبی که وقتی تصویر خود را در آب میبینند از خود فرار میکنند.