غزل شمارهٔ ۱۷۰۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به نوعی از عواطف و ارتباطات عمیق بین خود و معشوق می‌پردازد. او با توصیف گوش‌گرفته‌اش از "چشم روشن" محبوب، نشان‌دهنده‌ی عشق و وابستگی به اوست. شاعر به تأثیرات عمیق معشوق در زندگی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که به واسطه‌ی وجود او، احساس می‌کند که دیگری است و به گونه‌ای از خود دور شده است. او همکاری خود را با معشوق به تصویر می‌کشد و از احساس بی‌مقداری و ناپایداری خود در کنار زیبایی و عظمت معشوق صحبت می‌کند. در نهایت، شاعر به مفهوم زندگی و نیستی می‌پردازد و بیان می‌کند که معشوق همچون روحی زنده‌بخش به او زندگی می‌دهد، در حالی که خود تنها یک قالب و سایه است.
ای گوش من گرفته توی چشم روشنمباغم چه می بری چو توی باغ و گلشنم
هوش مصنوعی: ای گوش من، تو که در چشم روشن و زیبای من حضور داری، چرا باغ و گلستانم را از من میگیری؟
عمری است کز عطای تو من طبل می خورمدر سایه لوای کرم طبل می زنم
هوش مصنوعی: سالهاست که من از بخششهای تو بهرهمند شده و در زیر سایه مهرت به نشاط و شادی میپردازم.
می مالم این دو چشم که خواب است یا خیالباور نمی‌کنم عجب ای دوست کاین منم
هوش مصنوعی: من نمیتوانم خواب یا خیال را از این دو چشمانم جدا کنم و باورم نمیشود که این وضعیت واقعاً متعلق به من باشد، ای دوست.
آری منم ولیک برون رفته از منیچون ماه نو ز بدر تو باریک می تنم
هوش مصنوعی: بله، من هستم اما از خودم جدا شدهام. مانند ماه نو که از ماه کامل فاصله گرفته، من نیز از تو دور شدهام و در این حال، به خودم کمرنگتر و ظریفتر شدهام.
در تاج خسروان به حقارت نظر کنمتا شوق روی توست مها طوق گردنم
هوش مصنوعی: من به جلال و زیبایی تاج پادشاهان خیره نمیشوم، زیرا تمام توجه و اشتیاق من معطوف به چهرهی توست که همچون طوقی بر گردنم آویخته است.
با ماهیان ز بحر تو من نزل می خورمبا خاکیان ز رشک تو چون آب و روغنم
هوش مصنوعی: من از دریا به خاطر تو با ماهیها زندگی میکنم و با انسانها چون آب و روغن، از حسادت به تو در کنار هم هستم.
گرچه ز بحر صنعت من آب خوردنی استچون ماهیم نبیند کس آب خوردنم
هوش مصنوعی: هرچند که من مهارتهایی دارم که میتوانم از آنها بهرهمند شوم، اما دیگران توجهی به نیازهای من ندارند و نمیتوانند از من چیزی را ببینند.
گر ناخن جفا بخراشد رگ مرامن خوش صدا چو چنگ ز آسیب ناخنم
هوش مصنوعی: اگر ناخن بدی به رگ من آسیب بزند، من مانند چنگ، با صدایی دلنشین از این آسیب لذت میبرم.
خود پی ببرده‌ای تو که رگ دار نیستمگر می جهد رگی بنما تاش برکنم
هوش مصنوعی: تو خود میدانی که من هیچ ارتباطی ندارم، اگر رابطهای وجود دارد، نشانش بده تا آن را قطع کنم.
گفتی چه کار داری بر نیست کار نیستگر نیست نیستم ز چه شد نیست مسکنم
هوش مصنوعی: گفتی چه کاری داری؟ کاری نیست و اگر هم نباشد، من هم نیستم. پس دلیل اینکه من نیستم چیست؟
نفخ قیامتی تو و من شخص مرده‌امتو جان نوبهاری و من سرو و سوسنم
هوش مصنوعی: در روز قیامت، تو بیداری و زندگی را به من باز میگردانی، در حالی که من همچنان بیجان و مردهام. تو مانند جوانهای تازه و امیدبخش هستی و من نیز مانند درخت سرو و گل سوسن، در جستجوی حیات و زیبایی.
من نیم کاره گفتم باقیش تو بگوتو عقل عقل عقلی و من سخت کودنم
هوش مصنوعی: من تنها بخشی از این موضوع را گفتهام، حالا بقیهاش را تو بگو. تو دارای عقل و درک بالایی هستی و من هنوز در حال یادگیری و پیشرفت هستم.
من صورتی کشیدم جان بخشی آن توستتو جان جان جانی و من قالب تنم
هوش مصنوعی: من تصویری از تو را نقش کردم و خود زندگی بخشی تو هستی. تو روح و جان زندگی منی و من تنها جسمی هستم که به آن روح تو دمیده شده است.