غزل شمارهٔ ۱۷۱۱
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق عشق و زیبایی است. شاعر از محبوب خود می‌خواهد که چشم خود را باز کند و زیبایی‌اش را ببیند. او به حس پروانه‌ای که به دور شمع می‌چرخد اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق، دلیری و قوت به او داده‌است. شاعر ترس از عشق را رد می‌کند و برعکس، خود را در آغوش عشق ایمن می‌داند. او از شگفتی و شادی خود در عشق و زیبایی محبوب سخن می‌گوید و به تشبیه‌های زیبایی همچون باغ گل و سرو سربلند می‌پردازد. در نهایت، او به سست‌دلان هشدار می‌دهد که عشق آنها را به استقامت و قوت تبدیل می‌کند. این شعر به قدرت عشق و زیبایی اشاره دارد که روح و وجود انسان را بالا می‌برد.
بگشای چشم خود که از آن چشم روشنیمحاشا که چشم خویش از آن روی برکنیم
هوش مصنوعی: چشم خود را باز کن که از آن نگاه روشن و زیبا جذابیت میگیرد. هرگز نگذار که چشمانت از آن چهره زیبا دور شوند.
پروانه‌ای تو بهر تو بفروز سینه راتا خویش را ز عشق بر آن سینه برزنیم
توپروانه ای هستی برای تو شمعی روشن میکنم که دل را بسوزاند تا ما بتوانیم عشق را بر آن دل بزنیم و احساس خود را بیان کنیم.
بفزای خوف عشق نخواهیم ایمنیزیرا ز خوف عشق تو ما سخت ایمنیم
هوش مصنوعی: ما نخواهیم از من خطر عشق را کم کنیم، زیرا از همین خوف عشق تو، ما به طور عجیبی در امانیم.
پروانه را ز شمع تو هر روز مژده‌ای استیعنی که مات شو که همی مات ضامنیم
هوش مصنوعی: پروانه هر روز از شمع تو خبر خوشی میگیرد، یعنی خودت را تسلیم کن، زیرا ما همیشه در دام عشق تو گرفتاریم.
شادیم آن زمان که تو دعوی کنی که منبی‌من شویم از خود و ز عشق صد منیم
هوش مصنوعی: ما در زمانی خوشحالیم که تو ادعا کنی که من از خود بیخود شوم و از عشق، به اندازهای پرشور و پرشده شوم که به صد نفر هم بچشم.
تا باغ گلستان جمال تو دیده‌ایمچون سرو سربلند و زبانور چو سوسنیم
هوش مصنوعی: ما زیبایی تو را مانند باغی پر از گل تماشا کردهایم و همانند سروهای رفیع و لبهای شیرین سوسن، درخشان و با وقار هستیم.
بر گلشن زمانه برو آتشی بزنزیرا ز عشق روی تو زان سوی گلشنیم
هوش مصنوعی: در باغ زندگی آتشی برپا کن، چون عشق تو ما را به سوی آن باغ کشانده است.
ای آنک سست دل شده‌ای در طریق عشقدر ما گریز زود که ما برج آهنیم
ای کسی که دلت از عشق سست شده است هرچه زودتربه سمت مابیا که ما همچون اهن سخت ومقاوم هستیم
از ذوق آتش شه تبریز شمس دینداریم آب رو و همه محض روغنیم
هوش مصنوعی: ما از شور و شعف آتش شمس تبریز تاثیر گرفتهایم، ولی در واقعیت همه ما تنها مانند روغن هستیم که در زیر آب میرویم.