غزل شمارهٔ ۱۷۱۲
هوش مصنوعی: این شعر به تبیین موضع سراینده در مواجهه با دنیا و ارزش‌های مادی پرداخته است. شاعر به وضوح اعلام می‌کند که ما نه به تایید دنیا و مادیات پرداخته و نه به ساختن قصر و عمارت‌های مادی بسنده می‌کنیم. او تأکید می‌کند که ما در جستجوی عشق و حقیقت‌های معنوی هستیم و به چیزهای بی‌ارزش و فریبنده توجهی نداریم. شاعر همچنین به تفاوت میان اصول ثابت و عشق واقعی و مادیات سطحی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که ما تنها به دنبال لذت‌های روحی و معنوی هستیم و در این راه از قافله‌های مادی دوری می‌گزینیم. به‌طور کلی، این شعر بیانگر آرمان‌گرایی و گریز از دنیای مادی است.
ما در جهان موافقت کس نمی‌کنیمما خانه زیر گنبد اطلس نمی‌کنیم
هوش مصنوعی: ما در این دنیا با هیچکس همنظر نمیشویم و هیچگاه زیر آسمان بزرگ و بیانتهای این جهان، جایی برای سکونت پیدا نمی‌کنیم.
مخمور و مست و تشنه و بسیارخواره‌ایمبس کرده‌اند جمله و ما بس نمی‌کنیم
هوش مصنوعی: ما مست و سرمست و تشنهایم و خیلی مینوشیم. همه چیز تمام شده، اما ما هنوز ادامه میدهیم.
این موج رحمت است و عدو چون کف و خس استما ترک موج دل پی هر خس نمی‌کنیم
هوش مصنوعی: این موجی که از رحمت خدا به راه افتاده، دشمنان مانند کف و علفهای بی‌ارزش هستند. ما به خاطر هیچ علفی خود را از این موج دلانگیز دور نمی‌کنیم.
ما قصر و چارطاق بر این عرصه فناچون عاد و چون ثمود مقرنس نمی‌کنیم
هوش مصنوعی: ما در این دنیای گذرا و فانی، مانند قوم عاد و ثمود که اهرام و بناهای بزرگ ساختند، قصر و ساختمانی نمیسازیم.
جز صدر قصر عشق در آن ساحت خلودچون نوح و چون خلیل موسس نمی‌کنیم
هوش مصنوعی: ما در این سرای ابدی، تنها به دلیران عشق و خودساختگان مانند نوح و ابراهیم وابستهایم و جز به آغوش عشق حرفی نمیزنیم.
ما را مطار زان سوی قاف است در شکارما قصد صید مرده چو کرکس نمی‌کنیم
هوش مصنوعی: ما از دورتر از قاف با هدف مشخصی در حال تلاش هستیم. مانند کرکسهایی که قصد شکار طعمههای مرده را دارند. ما هم به دنبال اهداف بیفایده نمیرویم.
دیو سیاه غرچه فریب پلید رابر جای حور پاک معرس نمی‌کنیم
هوش مصنوعی: ما هرگز به فریب و نیرنگ پلید اجازه نمیدهیم که جایگاه معصوم و پاک را اشغال کند.
ما آن نهاله را که بر و میوه‌اش جفاستدر تیره خاک حرص مغرس نمی‌کنیم
هوش مصنوعی: ما آن نهالی را که میوه‌اش فاسد و ناپسند است، در خاک تیره و نامناسب نمیکاریم.
از لذتی که هست نظر را ز قدس اوما خود نظر به جان مقدس نمی‌کنیم
هوش مصنوعی: از شادی و لذت ناشی از دیدن زیباییهای الهی، ما خود را از درک و جان مقدس دور می‌کنیم.
خاموش نظم و قافیه را ما از این سپساز رشک غیر جنس مجنس نمی‌کنیم
هوش مصنوعی: ما از این پس به خاطر حسادت دیگران، از تألیف و شعر نوشتن دست میکشیم و دیگر به قافیه و نظم اهمیت نمیدهیم.