غزل شمارهٔ ۱۷۱۹
هوش مصنوعی: این شعر دعوت به اتحاد و همبستگی در عشق و دوستی است. شاعر می‌خواهد که همه جمع شوند و با هم به سوی دریای عشق حرکت کنند. او به زیبایی و سرزندگی این عشق اشاره می‌کند و از زیبایی‌ها و شعله‌های آن سخن می‌گوید. در واقع، این شعر رمز و راز پیوند عمیق انسانی را با تصاویری از گنج و دریا به تصویر می‌کشد. نهایتاً، شاعر تأکید می‌کند که در این جمع عاشقانه هیچ کسی نباید دچار تفرقه شود و همگان باید به یک هدف مشترک برسند.
پیشتر آ می لبا تا همه شیدا شویمبیشتر آ گوهرا تا همه دریا رویم
هوش مصنوعی: بیایید با هم لذت ببریم تا همه شیدا و دیوانه شویم. بیایید بیشتر از گنجها بگوییم تا همه ما به عمق دریا برویم.
دست به هم وادهیم حلقه صفت جوق جوقجمع معلق زنان مست به دریا دویم
هوش مصنوعی: دستهایمان را به هم میپیچیم و حلقهای به وجود میآوریم. گروهی شاد و مست، به دریا میرویم و به طور جمعی در کنار هم جمع میشویم.
بر لب دریای عشق تازه بروییم بازهای که چون گلستان تا به ابد ما نویم
هوش مصنوعی: در کنار دریای عشق، دوباره سرسبز خواهیم شد، گویی که در گلستانی زندگی میکنیم که تا ابد باقی خواهد ماند.
وز جگر گلستان شعله دیگر زنیمچون ز رخ آتشین مایه صد پرتویم
هوش مصنوعی: از دل گلستان شعله دیگری روشن میکنیم، زیرا از چهرهای آتشین سرچشمهای داریم که صدها نور از آن منتشر میشود.
جوهر ما رو نمود لیک از آن سوی بحرآه که تو زین سوی آه که ما زان سویم
هوش مصنوعی: ما حقیقت خود را نشان دادیم، اما از آن سوی دریا، افسوس که تو در یک طرف و ما در طرف دیگری قرار داریم.
شاه سوارا به سر تاج بجنبان چنینتاج تو را گوهریم اسپ تو را ما جویم
هوش مصنوعی: ای شاه سوار، با تکان دادن تاج بر سرت، نشان بده که این تاج از جنس زر و جواهر است، و ما در جستجوی اسب تو هستیم.
بر سر دارش کنیم هر کی بگوید یکیمآتش اندرزنیم هر کی بگوید دویم
هوش مصنوعی: هر کسی که بگوید ما یکی هستیم، او را به دار میزنیم و هر کسی که بگوید ما دوتا هستیم، آتش به جانش میزنیم.