غزل شمارهٔ ۱۷۶۸
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان تجربیات و احساسات خود پرداخته است. او از تلاش‌هایش برای عشق و روشنی در زندگی سخن می‌گوید، اما در عین حال احساس سوختن و فداکاری را نیز مورد اشاره قرار می‌دهد. او خود را به شمعی تشبیه می‌کند که برای دیگران می‌سوزد و از این سوزش، آگاهی و نکته‌های عمیق درباره زندگی و انسانیت را به دست می‌آورد. در نهایت، او از نقصان و کمبودهای زندگی یاد می‌کند و نشان می‌دهد که هرچه برای دیگران می‌سوزد، او را به شناخت بیشتری از خود و دنیایش می‌رساند.
چند قبا بر قد دل دوختمچند چراغ خرد افروختم
هوش مصنوعی: مدت زیادی را صرف دوختن لباس برای دل کردهام و همچنین شماری از چراغهای خرد را روشن کردهام.
پیر فلک را که قراریش نیستگردش بس بوالعجب آموختم
هوش مصنوعی: من به پیر فلک، که هیچ آرامشی ندارد، آموختم که چرخش او بسیار عجیب و غریب است.
گنج کرم آمد مهمان منوام فقیران ز کرم توختم
هوش مصنوعی: من از کرم تو بهرهمند شدم و به خاطر لطف تو، نیازمندیهایم را تامین کردم. اکنون مهمان من شدهای و گنجی از محبتات به من رسیده است.
حاصل از این سه سخنم بیش نیستسوختم و سوختم و سوختم
هوش مصنوعی: نتیجهی کلام من تنها این است که بارها و بارها احساس سوختن را تجربه کردهام.
بر مثل شمعم من پاکبازریختم آن دخل که اندوختم
هوش مصنوعی: من همچون شمعی هستم که در راه عشق و وفا سوخت و تمامی داشتههایم را در این راه نثار کردم.
بس که بسی نکته عیسی جاندر دل و در گوش خر اسپوختم
هوش مصنوعی: من به خاطر انبوه نکته‌های عمیق و زیبا درباره عیسی روح در دل و گوش یکی از موجودات بیفهم، دلسرد شدهام.
بس که اذا تم دنا نقصهتا بنگوید صنم شوخ تم
هوش مصنوعی: بسیار به دست آمده است که در نهایت نابود میشود؛ پس بگذار تا بگوید، ای مجسمهی بازیگوش!