غزل شمارهٔ ۱۷۷۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و اشتیاق به معشوق سخن می‌گوید. او با اشاره به بازگشت به سمت "دریای" معشوق و ابراز غم و درد دل، نشان می‌دهد که حتی در سختی‌ها و مشکلات، همیشه به یاد معشوق است. او با استفاده از تصاویر زیبا و استعاره‌هایی چون "مطبخ سودای تو" و "سرنای تو"، احساسات عمیق و عاطفی‌اش را نسبت به معشوق بیان می‌کند و تاکید می‌کند که ناله و صدای معشوق در جان او تاثیر گذاشته است. در نهایت، این شعر بیانگر اشتیاق و وفاداری به معشوق است.
ما به تماشای تو بازآمدیمجانب دریای تو بازآمدیم
هوش مصنوعی: ما دوباره به تماشای تو آمدیم و به سمت دریای وجود تو برگشتیم.
سیل غمت خانهٔ دل را بِبُردزود به صحرای تو بازآمدیم
هوش مصنوعی: غم تو همچون سیلی بود که خانهٔ دل را از بین برد و ما به سرعت به دشت عشق تو بازگشتیم.
چون سَرِ ما مطبخ سودای توستبر سَرِ سودای تو بازآمدیم
هوش مصنوعی: زمانی که ذهن ما مشغول توست، دوباره به سمت آرزوی تو بازگشتهایم.
از سَرِ چه صد رسن انداختیتا سوی بالای تو بازآمدیم
هوش مصنوعی: چرا برای بازگشت به تو این همه زحمت کشیدیم و سختی‌ها را تحمل کردیم؟
نالهٔ سرنای تو در جان رسیددر پِیِ سرنای تو بازآمدیم
هوش مصنوعی: صدای نالهٔ سرنای تو به عمق وجودم نفوذ کرد و دوباره به دنبال تو بازگشتم.