غزل شمارهٔ ۱۷۷۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و دیدار معشوق اشاره می‌کند و از سفر به سوی آن محبوب سخن می‌گوید. او با حالت خضوع و سجده به گرد او می‌گردد و از تمامی دلبستگی‌های مادی می‌گذرد تا به گنج واقعی برسد. شاعر به شکار افکار و دل‌ها می‌پردازد و از دام‌های انسانی که نمی‌تواند معنای عشق را درک کند، فاصله می‌گیرد. او از دل پاره‌اش به دنبال جمال محبوب می‌رود و تأکید می‌کند که نمی‌خواهد از وجود معشوق دور شود. به تصویر کشیدن خیالاتی همچون ستاره‌ها و پرندگان، نشان‌دهنده تلاش شاعر برای دسترسی به عشق و زیبایی است. در نهایت، او با نثار عشق و محبت، به انتظار دیدار معشوق می‌نشیند.
بار دگر جانب یار آمدیمخیره‌نگر سوی نگار آمدیم
هوش مصنوعی: بار دیگر به سمت محبوب خود آمدیم و با دقت به سوی او نگاه کردیم.
بر سر و رو سجده‌کنان جمله راهتا سر آن گنج چو مار آمدیم
هوش مصنوعی: ما در مسیر به سوی گنج بزرگ، با تمام وجود به سجده و احترام ایستادهایم و از هر سو به آن دیار حرکت میکنیم. مثل مار که به آرامی و با دقت پیش می‌رود.
نافهٔ آهو چو بزد بر دماغدامْ گرفتیم و شکار آمدیم
هوش مصنوعی: وقتی صدای آهو به گوشمان رسید، متوجه شدیم که دام را گرفتهایم و حالا آماده شکار هستیم.
دامِ بشر لایق آن صید نیستپس تو بگو ما به چه کار آمدیم
هوش مصنوعی: انسان به قدری شریف و بزرگ است که شایستهٔ اسیری و گرفتار شدن نیست، پس تو بگو ما به چه منظور و هدفی به این دنیا آمدهایم.
پارْ دل پاره رفوی تو دیدبر طمع دولت پار آمدیم
هوش مصنوعی: دل شکسته من به خاطر امید به برقراری دوباره رابطهام با تو، به تو روی آورده است.
ای همه هستی مکن از ما کنارزانکه ز هستی به کنار آمدیم
هوش مصنوعی: ای تمامی موجودات، از ما دور نشوید، زیرا ما از وجود به کنار آمدهایم.
همچو ستاره سوی شیطان کفرنفط‌زنانیم و شرار آمدیم
هوش مصنوعی: ما مانند ستارههایی هستیم که به سمت شیطان میرویم، از کفر و نافرمانی پر شدهایم و آتش و شورش را به همراه داریم.
همچو ابابیل سوی پیل گبرسنگ زنانیم و دمار آمدیم
هوش مصنوعی: ما همچون پرندههای ابابیل به سوی فیلهای دشمن میرویم و با سنگهایمان آنها را هدف قرار میدهیم و برای نابودی آنها آمدهایم.
باز چو بینیم رخ عاشقانبا طبَق سیم‌نثار آمدیم
هوش مصنوعی: وقتی که دوباره چهره عاشقان را میبینیم، با خوشحالی و دلخوشی به آنها احترام میگذاریم و مهربانی نشان میدهیم.