غزل شمارهٔ ۱۷۷۹
هوش مصنوعی: این متن شعری است که به تجلیل و قدردانی از کسانی پرداخته شده که به نوعی در زندگی و موفقیت دیگران نقش دارند. شاعر از محبت و حمایتی که از این افراد دریافت کرده سخن می‌گوید و ابراز می‌کند که بدون کمک آنها به جایی نمی‌رسیدند. همچنین، به وفاداری و یادآوری عهد و پیمان‌های گذشته اشاره کرده و از نعمت‌هایی که برای آنها فراهم شده، تشکر می‌کند. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که همه اینها نتیجه‌ی محبت و لطف این افراد است و نمی‌تواند به اندازه‌ی کافی حق آنها را ادا کند.
اتیناکم اتیناکم فحیونا نحییکمو لو لاکم و لقیاکم لما کنا بودایکم
هوش مصنوعی: شما را از یاد میبرم و به زندگیام ادامه میدهم، اما اگر شما نبودید و به ملاقات شما نمیرفتم، هرگز به این همانند شما نمیشدیم.
دخلنا دارکم سکری فشکرا ربنا شکراذکرتم عهدنا ذکرا و نادانا منادیکم
هوش مصنوعی: ما وارد خانه شما شدیم و شکرگذار خدایتان هستیم. شما عهد و پیمان ما را به یاد آوردید و ما را با خوبی صدا زدید.
خرجنا من قری الوادی دخلنا القصر یا حادیتوافیتم بمیعادی و باح الراح ساقیکم
هوش مصنوعی: ما از دهکدهای بیرون آمدیم و به قصر رسیدیم، ای راهنما، شما به وعدهتان وفا کردید و شرابفروش، شراب شما را به ما داد.
فاخف القصر لا تبدی و من یسئلک لا تهدیفانت الغوث و المجدی اذا ناجی مناجیکم
هوش مصنوعی: خود را پنهان نگهدار و رازهایت را افشا نکن، کسی که از تو میپرسد جوابی به او نده. تو تنها پشتیبان و بزرگمنش هستی زمانی که کسی در دلش با تو راز و نیاز می‌کند.
و تسقینا و تشفینا و مثل السر تخفیناو هذا کله فضل فانا لا نکافیکم
هوش مصنوعی: به ما نوشیدنی میدهید، ما را شفا میبخشید و همچون رازها، پنهانیها را از ما مخفی میکنید و تمام اینها نعمت‌هایی است که ما نمیتوانیم در برابر شما جبران کنیم.