غزل شمارهٔ ۱۷۹۲
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حالتی روحانی و عرفانی می‌پردازد و سوالاتی از قبیل "این کیست؟" را مطرح می‌کند. شاعر به شخصیتی مثل یوسف و خضر اشاره می‌کند و فضایی پر از عشق و معنویت را به تصویر می‌کشد. او به باغ‌های روحانی، جشن‌های الهی و خوشی‌ها اشاره دارد و از حسی عمیق از شادی و رهایی صحبت می‌کند. با دعوت به مستی در عشق و زحمت از شیطنت و غم، نشان می‌دهد که همه چیز در این بزم عظیم الهی است. او همچنین شعری پرشور از زندگی و عشق و خوشی و نهایتاً به بی‌خودی و وحدت می‌رسد. این شعر، دعوت به شادی در محفل الهی و ارتباط با عشق و حقیقت است.
این کیست این این کیست این این یوسف ثانی است اینخضر است و الیاس این مگر یا آب حیوانی است این
هوش مصنوعی: این کیست؟ آیا او یوسف ثانی است؟ آیا او خضر یا الیاس است؟ شاید او از آب حیات نوشیده است؟
این باغ روحانی است این یا بزم یزدانی است اینسرمه سپاهانی است این یا نور سبحانی است این
هوش مصنوعی: این باغی است که به روح و معنویت انسانی مربوط میشود و میتواند نشانهای از مراسم و جشن‌های الهی باشد. همچنین، اینجا به تجلیات نور و زیباییهای الهی اشاره دارد.
آن جان جان افزاست این یا جنت المأواست اینساقی خوب ماست این یا باده جانی است این
هوش مصنوعی: این وجودی است که روح را تازه می‌کند یا شاید بهشت آرامش است. این ساقی زیبا که ما را مینوشاند، آیا بادهای است که جان را تازه می‌کند؟
تنگ شکر را ماند این سودای سر را ماند اینآن سیمبر را ماند این شادی و آسانی است این
هوش مصنوعی: این احساس شگفتانگیز شبیه به تنگی شکر است که همواره در دل انسان وجود دارد. این شوق و عشق مثل سیمزنی است که در زندگی باقی میماند و به ما شادی و راحتی میبخشد.
امروز مستیم ای پدر توبه شکستیم ای پدراز قحط رستیم ای پدر امسال ارزانی است این
هوش مصنوعی: امروز خیلی خوشحالیم، ای پدر. تصمیم به بازگشت از کارهای نادرست خود گرفتیم، ای پدر. از کمبود رهایی یافتهایم، ای پدر. امسال همه چیز ارزانتر است.
ای مطرب داووددم آتش بزن در رخت غمبردار بانگ زیر و بم کاین وقت سرخوانی است این
هوش مصنوعی: ای نوازنده، مثل داوود، ساز بزن و آتش شادمانی را در دلها روشن کن. غم را کنار بزن و صدای ساز را بلند کن، زیرا اکنون وقت جشن و خوشحالی است.
مست و پریشان توام موقوف فرمان تواماسحاق قربان توام این عید قربانی است این
هوش مصنوعی: من به خاطر تو مست و نگران هستم، همه چیزم وابسته به دستورات تو است. من آمادهام تا قربانی تو شوم، امروز روز عید قربانی است.
رستیم از خوف و رجا عشق از کجا شرم از کجاای خاک بر شرم و حیا هنگام پیشانی است این
هوش مصنوعی: ما از ترس و امید رهایی پیدا کردهایم، عشق از کجا آمده و شرم و حیا کجا هستند؟ ای خاک بر سر شرم و حیا؛ این زمان، زمان ابراز است.
گل‌های سرخ و زرد بین آشوب و بردابرد بیندر قعر دریا گرد بین موسی عمرانی است این
هوش مصنوعی: در میان هرج و مرج و بلوا، گل‌های سرخ و زردی وجود دارد که در زلالی دریا غرق شدهاند. این جزییات به نوعی اشاره به وجود زیبایی و طراوت در دل مشکلات و سختیها دارد. موسی عمرانی به نوعی نماد سازندگی و ایجاد تغییر در شرایط است.
هر جسم را جان می کند جان را خدادان می کندداور سلیمان می کند یا حکم دیوانی است این
هوش مصنوعی: هر موجودی روح و جان خاص خود را دارد و این جان را خداوند به او عطا کرده است. همچنین، آنچه در زندگی افراد میگذرد، میتواند به نوعی به قضاوت و حکمی شبیه باشد که همانند قضاوت سلیمان است.
ای عشق قلماشیت گو از عیش و خوش باشیت گوکس می نداند حرف تو گویی که سریانی است این
هوش مصنوعی: ای عشق، بگو از شادی و خوشی که چه زیباست. هیچکس نمیداند که تو چه میگویی، زیرا سخن تو به گونهای است که فقط عدهای خاص آن را میفهمند.
خورشید رخشان می رسد مست و خرامان می رسدبا گوی و چوگان می رسد سلطان میدانی است این
هوش مصنوعی: خورشید روشن و درخشان به مانند صورتی خوشچهره و شاداب به میدان میآید و با ارادهای قوی و پر انرژی، در حال حرکت است. او مانند یک پادشاه در میدانی بزرگ و زیبا، با گردونهای از بازی و نشاط حاضر است.
هر جا یکی گویی بود در حکم چوگان می دودچون گوی شو بی‌دست و پا هنگام وحدانی است این
هوش مصنوعی: هر جا که یکی وجود دارد، به نوعی مثل توپ در بازی چوگان است که به این سو و آن سو میرود. زمانی که انسان از همه قیود و محدودیتها آزاد میشود و به حقیقت واحد میپیوندد، مانند توپی میشود که بدون دست و پا در میدان بازی به حرکت درمیآید.
گویی شوی بی‌دست و پا چوگان او پایت شوددر پیش سلطان می دوی کاین سیر ربانی است این
هوش مصنوعی: انگار که بی‌دست و پا شوی و چون چوگانی در حضور پادشاه حرکت کنی، زیرا این فرآیند، الهی و معنوی است.
آن آب بازآمد به جو بر سنگ زن اکنون سبوسجده کن و چیزی مگو کاین بزم سلطانی است این
هوش مصنوعی: آب به جریان افتاده و دوباره به سنگ میکوبد، الآن سبویی که در دست داری باید سجده کند و حرفی نزن. اینجا جشنی مربوط به سلطنت است.