غزل شمارهٔ ۱۸۵۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و احساسات عمیق speaker است. او از تأثیر عشق دلربایش بر روح و وجودش سخن می‌گوید و بیان می‌کند که چگونه عاشقانه در فکر و دل خود به آن معشوق نزدیک شده است. به طور خاص، او در مورد دعا کردن و امیدواری به وصال ایشان صحبت می‌کند، همچنین احساس درد و رنجی که از دوری معشوق به جانش وارد می‌شود را توصیف می‌کند. در نهایت، ورود جام عشق و تأثیر آن بر او را به تصویر می‌کشد و از عواطف متناقضی که در این مسیر تجربه می‌کند، یاد می‌کند.
چو افتم من ز عشق دل به پای دلربای مناز آن شادی بیاید جان نهان افتد به پای من
هوش مصنوعی: وقتی به خاطر عشق به معشوق خود زمین میافتم، شادیای که از این عشق به من میرسد، باعث می‌شود جانم در زیر پای او پنهان شود.
وگر روزی در آن خدمت کنم تقصیر چون خامانشود دل خصم جان من کند هجران سزای من
هوش مصنوعی: اگر روزی در این خدمت خطایی کنم، همانند کسانی که نادان هستند، دشمن جانم دلش را از من میگیرد و دوری از من پاداش من خواهد بود.
سحرگاهان دعا کردم که این جان باد خاک اوشنیدم نعره آمین ز جان اندر دعای من
هوش مصنوعی: در صبح زود از ته دل از خدا خواستم که جانم به خاک او بپیوندد و در جواب دعای من، نعرهای باصدای بلند «آمین» از عمق جانم شنیدم.
چگونه راه برد این دل به سوی دلبر پنهانچگونه بوی برد این جان که هست او جان فزای من
هوش مصنوعی: چطور میتوانم این دل را به سمت محبوب نهان ببرم؟ چگونه میتوانم بویی از او بگیرم در حالی که او جان من را احیا می‌کند؟
یکی جامی به پیش آورد من از ناز گفتم نیبگفتا نی مگو بستان برای اقتضای من
هوش مصنوعی: کسی جامی به طرفم آورد و من از روی ناز گفتم نه، او گفت نه، نه بگو و تنها برای خواسته من بگیر.
چو از صافش چشیدم من مرا درداد یک دردییکی دردی گران خواری که کامل شد صفای من
هوش مصنوعی: وقتی که از صفایی که در او وجود داشت، نوشیدم، درد سنگینی به من وارد شد که باعث شد احساس حقارت کنم و همین درد باعث کامل شدن صفای وجودم شد.