غزل شمارهٔ ۱۸۸۴
هوش مصنوعی: در این بیت‌ها، شاعر به نوعی عشق و شوق پرداخته و می‌گوید که محبوبش را در آغوش بگیرد و بر سینه‌اش بنشیند. او از سرمستی و غرق شدن در حس عشق سخن می‌گوید و از دلدادگی‌اش به محبوبش می‌نالد. شاعر از ساقی می‌خواهد که به او شرابی بدهد و او را از کمرنگی و غم آزاد کند. او همچنین به موضوع عفو و مهربانی در روابط عاشقانه اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق واقعی فقط بر پایه‌ی بزرگواری و گذشت استوار است. در نهایت، شاعر بر اهمیت وجود محبوبش در زندگی‌اش تاکید می‌کند و می‌گوید که زندگی بدون عشق معنایی ندارد.
آن ساعد سیمین را در گردن ما افکنبر سینه ما بنشین ای جان منت مسکن
هوش مصنوعی: ای جان، بر سینهام بنشین و آن دست زیبای سیمیات را بر گردن من بیفکن. من به تو نیاز دارم و آرزویم این است که در کنارم بمانی.
سرمست شدم ای جان وز دست شدم ای جانای دوست خمارم را از لعل لبت بشکن
هوش مصنوعی: عشق و شوق مرا دچار سرخوشی کرده و از خود بیخود شدهام. ای دوست، کمی از حال خمار و بیتابیام را با لبهای زیبایت برطرف کن.
ای ساقی هر نادر این می ز چه خم داریمن بنده ظلم تو از بیخ و بنم برکن
هوش مصنوعی: ای ساقی، این می که از کدام خم میریزی، من چنان بنده و وابسته ظلم تو هستم که خواهان رهایی از آن هستم.
هم پردهٔ من می‌در هم خون دلم می‌خورآخر نه توی با من شاباش زهی ای من
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به همدردی و درد دلش اشاره می‌کند. او از کسی که در کنار اوست می‌خواهد تا درک کند که چگونه احساساتش را درون خود پنهان کرده و چگونه عشق و شادابیاش آسیب دیده است. در نهایت او به این نتیجه میرسد که هیچ کس نمیتواند به درستی احساسات او را درک کند.
از دوست ستم نبود بر مست قلم نبودجز عفو و کرم نبود بر مست چنین مسکن
هوش مصنوعی: سزای کسی که مست و بیخبر است، ظلم و ستم از طرف دوست نیست، چرا که در این حالت جز بخشش و نیکخواهی چیزی وجود ندارد. لذا برای چنین انسانی، جایی بهتر از محبت و مهربانی وجود ندارد.
از معدن خویش ای جان بخرام در این میدانرونق نبود زر را تا باشد در معدن
هوش مصنوعی: ای جان، از وجود خود بیرون بیا و در این میدان امتیاز به دست بیاور، چرا که در اینجا طلا و رونق وجود ندارد تا به طور طبیعی در معادن یافت شود.
با لعل چو تو کانی غمگین نشود جانیدر گور و کفن ناید تا باشد جان در تن
هوش مصنوعی: اگر وجودی چون تو، که مانند لعل و زیبا است، در دل غم نداشته باشد، روحی در زیر زمین و در کفن نمیماند تا زمانی که جان در بدن باشد.