غزل شمارهٔ ۱۹۴۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از وقوع یک عشق و جاذبه عمیق صحبت می‌کند. او به گونه‌ای رمزآلود از محبت خود سخن می‌گوید و از تاثیر آن بر خود و دیگران یاد می‌کند. او به تصویرسازی احساسات و نشانه‌ها پرداخته و حضور خود و رقیب را در این رابطه به صورت نمادین به تصویر می‌کشد. در نهایت، شاعر به بیان پاسخی به منکران و تردید کنندگان می‌پردازد و نشان می‌دهد که عشق و احساساتش زنده و واقعی است، با اشاره به نشانه‌هایی مانند اشک و رنگ رخساره که گواهی بر این عشق هستند. او خود را در این عشق زیرک و آگاه می‌داند.
مهره‌ای از جان ربودم بی‌دهان و بی‌دهانگر رقیب او بداند گو بدان و گو بدان
هوش مصنوعی: من از دل خود جواهری گرفتهام که بدون سخن گفتن از آن صحبت می‌کند. اگر رقیب او این را بداند، بداند و بداند.
سر او را نقش کردم نقش کردم نقش کردهر که خواهد گو بخوان و گو بخوان و گو بخوان
هوش مصنوعی: به تصویر کشیدم روی او را و همه نقشها را بر آن نقش کردم. هر که خواست میتواند این را بخواند و تکرار کند.
پیش منکر می شدم من نیستم من نیستمهستم اکنون در میان و در میان و در میان
هوش مصنوعی: در مقابل کسانی که منکر حقایق هستند، من میگویم که وجود ندارم؛ ولی اکنون در اینجا هستم، در وسط همه چیز و در قلب ماجرا.
گر تو گویی کو درستی کو درستی کو گواهدر شکست من بیان و صد بیان و صد بیان
هوش مصنوعی: اگر تو بگویی که درستی کجاست، من میتوانم شاهدی از شکست خودم بیاورم که بیپایان و مکرر است.
اشک چشمم بس گواه و بس گواه و بس گواهرنگ رویم بس نشان و بس نشان و بس نشان
هوش مصنوعی: اشکهای من به خوبی نشان میدهند که چه احساسی دارم و چقدر غمگینم. تغییراتی که در چهرهام به وجود آمده نیز میتواند به وضوح بیانگر حال و روز من باشد.
نک نشان لاله رویی لاله رویی لاله‌ایبر رخ من زعفران و زعفران و زعفران
هوش مصنوعی: نشان زیبایی و زیباییاش، مانند لالهای است که بر چهرهام نقش بسته و عطر زعفران را به یاد میآورد.
جز صلاح الدین نداند این سخن را این سخنمن غلام زیرکان و زیرکان و زیرکان
هوش مصنوعی: تنها صلاحالدین میتواند این سخن را درک کند. این سخن من از جانب کسی است که در مقایسه با دیگران دانا و زیرک است.