غزل شمارهٔ ۲۰۴۷
هوش مصنوعی: غزل به توصیف احساسات عاشقانه و غمناک شاعر می‌پردازد. او از درد و رنجی که از فاصله با معشوق می‌برد، سخن می‌گوید و به خشم و زیبایی او اشاره می‌کند. شاعر از آثار محبت و عشق در دلش می‌گوید و از حضور معشوق در زندگی‌اش به شدت longing دارد. همچنین به یادآوری شب‌هایی می‌پردازد که معشوق در آن‌ها به او نشان می‌داده و خاطرنشان می‌کند که عشق او همچون نعمتی ارزشمند است. در نهایت، شاعر از قدرت و تاثیر عشق بر روح و جانش سخن می‌گوید و به گرمی و فضای معنوی آن اشاره می‌کند.
می‌آیدم ز رنگ تو ای یار بوی آنبرکنده‌ای به خشم دل از یار مهربان
هوش مصنوعی: به خاطر تو به سوی رنگ و روی تو میآیم، ای دوست. بوی آن چیز را به یاد میآورم که در دل از دوست مهربانم، خالی و بهانهجو شده است.
از آفتاب روی تو چون شکل خشم تافتپشتم خم است و سینه کبودم چو آسمان
هوش مصنوعی: چهرهات مانند خشم آفتاب میدرخشد و باعث شده که کمرم خم شود و سینهام مانند آسمان از غمی عمیق آبی و کبود باشد.
زان تیرهای غمزه خشمین که می‌زنیصد قامت چو تیر خمیده‌ست چون کمان
هوش مصنوعی: از چشمان جالب و فریبندهات که با خشم به من مینگری، مثل این است که هر بار که نگاهم میکنی، صدها قامت به صورت خمیده مثل تیر کمان بر زمین میافتند.
از پرسشم ز خشم لب لعل بسته‌ایجان ماندم ز غصه این یا دل و زبان
هوش مصنوعی: از اینکه به خاطر پرسشهای من، لبهای تو را به خشم بستهای، من جانم از غصه در عذاب است، نه میدانم که این حال به خاطر قلبم است یا زبانم.
لطف تو نردبان بده بر بام دولتیای لطف واگرفته و بشکسته نردبان
هوش مصنوعی: ای مهربانی، لطف تو را خواستارم که به من نردبانی بدهی تا به اوج مقام و قدرت برسم؛ اما این لطفی که به من رسیده، خود به نوعی نردبان شکسته و آسیبدیده است.
این لابه ام به ذات خدا نیست بهر جانای هر دمی خیال تو صد جان جان جان
هوش مصنوعی: این ناله و فریاد من به خاطر خدا نیست، بلکه به خاطر توست که هر لحظه در ذهنم میروی و میآیی، تویی که ارزش هزارانی جان را داری.
یاد آر دلبرا که ز من خواستی شبینقشی ز جان خون شده من دادمت نشان
هوش مصنوعی: به یاد داشته باش، ای عشق من، که تو یک شب از من خواستی که نشانی از عشق و دلخوشیام به تو بدهم، همان نشانی که حکایت از درد و رنج جان من دارد.
جانا به حق آن شب کان زلف جعد رادر گردنم درافکن و سرمست می‌کشان
هوش مصنوعی: ای دوست، قسم به آن شبی که موهای تابدار تو را بر گردنم انداختی و مرا مست و شاداب به خود کشاندی.
تا جان باسعادت غلطان همی‌رودچوگان دو زلف و گوی دل و دشت لامکان
هوش مصنوعی: تا زمانی که زندگی پربار و خوشبختی در جریان است، دو رشته مو مانند چمنزار و گوی دل به بازی ادامه میدهند.
کرسی عدل نه تو به تبریز شمس دینتا عرش نور گیرد و حیران شود جهان
هوش مصنوعی: عدل و انصاف به اندازهای با ارزش است که اگر در تبریز، شهری در ایران، مستقر شود، میتواند روشنایی را به آسمان ببخشد و تمام جهان را به حیرت بیندازد.