غزل شمارهٔ ۲۰۴۸ - مولانا

آن کیست ای خدای؟ که از این دام ِ خامُشانما را همی‌کَشد به سویِ خود کشان کشان

ای آن‌که می‌کَشی تو گریبان ِ جان ِ مااز جمع ِ سرکشان به‌سویِ جمع ِ سرخوشان

بگرفته گوش ِ ما و بشوریده هوش ِ ماساقیِ باهُشانی و آرام ِ بی‌هُشان

بی‌دست می‌کَشی تو و بی‌تیغ می‌کُشیشاگرد ِ چشم ِ تو نظر ِ بی‌گنه‌کُشان

آب ِ حیات، نُزل ِ شهیدان ِ عشق ِ تو ستاین تشنه‌کشتگان را، ز آن نُزل می‌چشان

دل را گره‌گشای، نسیم ِ وصال ِ توستشاخ ِ امید را به نسیمی همی‌فشان

خود حُسن ساکن است و مقیم اندر آن وجودزآن ساکن اند زیر و زبر این مُفَتِّشان

مقصود ِ ره‌روان همه دیدار ِ ساکنانمقصود ِ ناطقان همه اِصغای خامُشان

آتش در آب گشته نهان وقت ِ جوش ِ آبچون آب آتش آمد، الغوث ز آتشان

در روح دررسی چو گذشتی زِ نقش‌هاوز چرخ بگذری چو گذشتی ز مَهوَشان

هَمیان چه می‌نهی به امانت به مفلسان؟پا را چه می‌نهی تو به دندان ِ گُربه‌شان

از تو چو میر ِ گولان بِستَد کلاه و کفشخواهی تو روسیاهی، خواهی ز اَکدَشان

دانش سلاح ِ تو ست و سلاح از نشان ِ مَردمَردی چو نیست، به که نباشد تو را نشان

دیگر مگو سخن که سخن، ریگ ِ آب توستخورشید را نگر چو نه ای جنس ِ اَعمَشان