غزل شمارهٔ ۲۰۷۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و تأثیرات آن بر زندگی انسان است. شاعر به تبیین رابطه‌ای عمیق و متناقض با معشوق می‌پردازد. او معشوق را با صفات مختلفی وصف می‌کند؛ گاهی او را دوست، گاهی دشمن و گاهی مسبب خوشی و ناراحتی می‌داند. با اشاره به قدرت عشق، شاعر احساسات و افکار خود را در مورد این رابطه متناقض بیان می‌کند و به زیبایی‌های عشق و همچنین دردهای ناشی از آن اشاره می‌کند. در نهایت، عشق را به عنوان نیرویی قدرتمند و تأثیرگذار در زندگی معرفی می‌کند.
توی که بدرقه باشی گهی گهی رهزنتوی که خرمن مایی و آفت خرمن
هوش مصنوعی: تو که همیشه در کنار ما هستی و گاهگاهی به ما آسیب میزنی، تو که اصل و ریشه ما هستی و خطری برای ما محسوب میشوی.
هزار جامه بدوزی ز عشق و پاره کنیو آنگهان بنویسی تو جرم آن بر من
هوش مصنوعی: هرچقدر هم که لباسهای زیبا بسازی و آنها را از عشق بدزدی و بعد آنها را پاره کنی، باز هم تو مینویسی که تقصیر این کارها بر گردن من است.
تو قلزمی و دو عالم ز توست یک قطرهقراضه‌ای است دو عالم توی دو صد معدن
هوش مصنوعی: تو بزرگ و پر ارج هستی و تمامی عالم در مقایسه با تو بسیار کوچک و ناچیز است. عالم، فقط مثل یک قطره از دریا در برابر عظمت توست و تو خودت در واقع از دو صد کانی یا معدن با ارزشتر و مهمتری.
تو راست حکم که گویی به کور چشم گشاسخن تو بخشی و گویی که گفت آن الکن
هوش مصنوعی: تو به راستی سخن میگویی که مانند کسی هستی که به یک نابینا راه را نشان میدهی. کلام تو به دیگران کمک می‌کند و انگار به آن کسی که زبانی ندارد، میگویی که صحبت کند.
بساختی ز هوس صد هزار مغناطیسکه نیست لایق آن سنگ خاص هر آهن
هوش مصنوعی: تو به خاطر آرزوها و خواستههای خود چیزهای زیادی مثل مغناطیس ساختهای، اما اینها به طور واقعی شایسته آن سنگ خاص نیستند که فقط برای جذب آهن واقعی طراحی شده است.
مرا چو مست کشانی به سنگ و آهن خویشمرا چه کار که من جان روشنم یا تن
هوش مصنوعی: وقتی تو با قدرت و فشار خود مرا به زنجیر میکشی، برای من چه اهمیتی دارد که جانم روشن و زنده است یا تنها به جسمم توجه داشته باشی؟
تو باده‌ای تو خماری تو دشمنی و تو دوستهزار جان مقدس فدای این دشمن
هوش مصنوعی: تو مانند شرابی هستی که مستی و در عین حال، هم دشمن و هم دوست من است. جانهای نازنینم را فدای این دشمن میکنم.
تو شمس دین به حقی و مفخر تبریزبهار جان که بدادی سزای صد بهمن
هوش مصنوعی: تو خورشید دین هستی و مایه مباهات تبریز، بهار جان که به تو از صد بهمن سزاوارتر است.