غزل شمارهٔ ۲۰۹۰
هوش مصنوعی: این شعر حس عمیقی از دلتنگی و آرزوی نجات را بیان می‌کند. شاعر به درخواستی از ساقی (شراب‌ریز) می‌پردازد و از او می‌خواهد که او را از غم و اندوه رهایی بخشد. او زندگی را به کشتی نوح تشبیه می‌کند که در میان طوفان غم، نجات‌دهنده است. همچنین، شاعر به رابطه نزدیک و هماهنگی میان اجزای وجودش اشاره می‌کند و از دو عنصر حیات (آب و آتش) سخن می‌گوید که در وجودش جمع شده‌اند. احساسات او با موسیقی و نواها نیز پیوند خورده و به زیبایی درونش اشاره دارد. در نهایت، او به جستجوی شیرینی و افسون در زندگی می‌پردازد.
به پیش آر سغراق گلگون منندانم که باده‌ست یا خون من
هوش مصنوعی: به جلو بیاور لیوانی که پر از مایعی سرخ است، نمیدانم آیا این مایع نوشیدنی است یا خون من.
نجاتی است جان را ز غرقاب غمچو کشتی نوحی به جیحون من
هوش مصنوعی: روح انسان در حالی که در عذاب و ناراحتی غرق شده، به مانند کشتی نوح نیاز به نجات دارد تا از این سختیها رهایی یابد.
مرا خوش بشوید ز آب و ز گلرساند به اصل و به عرجون من
هوش مصنوعی: من را از لطافت آب و گل شاد کرده و به جوهر و اصل وجودم برسانید.
در اجزای من خوش درآمیختهبه خویشی چو موسی و هارون من
هوش مصنوعی: در وجود من، طوری با طبیعت و ذات خودم آمیختهام که شبیه رابطه نزدیک موسی و هارون هستم.
زهی آب حیوان زهی آتشیکه جمعند هر دو به کانون من
هوش مصنوعی: چقدر خوب است که آب حیات و آتش عشق هر دو در درون من جمع شده‌اند.
چو نایم ببوسد چو دفم زندچه خوش چنگ درزد به قانون من
هوش مصنوعی: وقتی که نای را میبوسد و مانند دف میزند، چه زیباست که چنگ نیز با ساختار خود نواخته میشود.
برو باقی از ساقی من بجویکز او یافت شیرینی افسون من
هوش مصنوعی: به دنبال باقیات و یادگارهای ساقی من برو، زیرا از اوست که شیرینی و جذابیت افسون من به دست آمده است.