غزل شمارهٔ ۲۲۱۰
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حالتی شاد و پر طراوت است که در آن انسان در لذت و خوشی غرق شده است. شاعر به قدرت خداوند اشاره می‌کند و از حالتی که در آن همه به شادی و مستی مشغولند صحبت می‌کند. از طرفی، بیان می‌کند که در این شرایط، غم و اندوه جایی ندارند. او همچنین به شراب و باده به عنوان نمادی از لذت و سرخوشی اشاره می‌کند و از دعوت به شاد بودن و دستکشیدن از غم‌ها سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر با استفاده از عبارات زیبا هنرمندانه، از لذت‌های زندگی و زیبایی‌های آن سخن می‌گوید.
طرب اندر طرب است او که در عقل شکست اوتو ببین قدرت حق را چو درآمد خوش و مست او
هوش مصنوعی: انسانی که در عقل خود دچار شکست و ناامیدی شده، در واقع از زندگی و شادیهایش محروم است. اما زمانی که قدرت خداوند تبارک و تعالی را ببیند، تحولی در او رخ میدهد و به خوشی و نشئگی میرسد.
همه امروز چنانیم که سر از پای ندانیمهمه تا حلق درآییم و در این حلقه نشست او
هوش مصنوعی: همه ما امروز به قدری غرق در کارها و مشغولیتها هستیم که نمیتوانیم خودمان را از سر تا پا درست بشناسیم. همهمان به حدی در این وضعیت فرو رفتهایم که حتی برای دور هم نشستن و شرکت در این جمع آمادهایم.
چو چنین باشد محرم که خورد غم که خورد غمبه سبو ده می خوش دم که قدح را بشکست او
هوش مصنوعی: وقتی اوضاع اینچنین باشد، محرم و رازدار کسی غم نمیخورد؛ کسی نگران نیست و در میانه خوشی، شراب خوشطعم مینوشد، چرا که آن کسی که خود را در گرداب مشکلات دیده، دیگر نمیتواند قدح و جام را بشکند.
شه من باده فرستد به چه رو می نپرستمهله ای مطرب برگو که زهی باده پرست او
هوش مصنوعی: خداوندم بادهای میفرستد، پس چرا باید در برابر او سر خم کنم؟ ای مطرب، بگو که او خود بادهپرست است.