غزل شمارهٔ ۲۲۱۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به رابطه میان عشق و دیدن می‌پردازد. او می‌گوید که دلایل و اشتباهات انسان‌ها از وجوه مختلفی ناشی می‌شود و عشق، که شوری در دل ایجاد می‌کند، می‌تواند آتش‌زا نیز باشد. همچنین اشاره می‌کند که عشق واقعی تنها با چشم دل، نه با چشم ظاهری، قابل درک است و در دنیای عشق، دیدن و درک معنوی مهم‌تر از دیدن ظاهری است. او به این نکته می‌پردازد که در عشق جنبه‌های عمیق‌تری وجود دارد که فراتر از محدودیت‌های ظاهری و جسمانی است. در نهایت، عشق و آگاهی به یکدیگر مرتبط هستند و نیاز به بینش درونی دارد.
ز من و تو شرری زاد در این دل ز چنان روکه خطا بود از این رو و صواب است از آن رو
هوش مصنوعی: از رابطه من و تو آتش عشق در این دل برافروخته شده است. به گونهای رفتار کن که این عشق نادرست نباشد و حق را از جانب دیگر ببین.
ز همان رو که زد آتش ز همان رو کشد آتشز همان روی که مردم کندم زنده همان رو
هوش مصنوعی: از همان دلی که آتش بر افروخت، همان دل توان خاموشی آن آتش را دارد. از همان چهرهای که مرا به مرگ کشاند، همان چهره می‌تواند مرا زنده کند.
همه عشاق که مستند ز چه رو دیده ببستندکه بدانند که بی‌چشم توان دید به جان رو
هوش مصنوعی: همه عاشقانی که به عشق دچار شدهاند، چشمانشان را بستهاند تا متوجه شوند که با چشم بسته هم میتوان به حقیقت دل و جان پی برد.
نبود روی از این سو همه پشت است از این سوکه نگنجید در این حد و نه در جان و مکان رو
هوش مصنوعی: در این دنیا هر چه میبینی، صرفاً نمایی از پشت است و اگر نتوانی به عمق وجود دسترسی پیدا کنی، در این دنیا و در وجود خود هیچ چیزی نمییابی که به اندازه کافی تو را راضی کند.
به یکی لحظه چریدند همه جان‌ها و پریدندکه نباید که ز نقصان شود از چشم نهان رو
هوش مصنوعی: در یک لحظه، همه جان‌ها از دنیا غفلت کردند و از آنچه که دیده نمیشود، فاصله گرفتند، چون نباید از نقص و کمبود به چشم دیگران بیفتند.