غزل شمارهٔ ۲۲۱۳
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حالتی عاشقانه و روحانی می‌پردازد. شاعر از ملکوت و سفر روحانی صحبت می‌کند و به عشق به عنوان دریای حیات اشاره می‌کند. او بر این باور است که جان واقعی انسان فراتر از جسم مادی است و در عالم روحانی زندگی می‌کند. در این سفر، عشق و معرفت بهشت و رضایت را به ارمغان می‌آورد، در حالی که جسم مادی در خاک می‌خوابد. شاعر تاکید می‌کند که روح از شناخت و عشق به حقایق الهی در آرامش است و مرگ در حقیقت فرصتی برای ورود به عالم بالاترست. از این رو، نباید از لحد و مقبره ترسید، زیرا عشق و جان در این سفر جاویدان باقی می‌مانند.
خنک آن جان که رود مست و خرامان بر اوبرهد از خر تن در سفر مصدر او
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که با شور و نشاط جانش از این بدن موقتی می‌رود و در سفر به سوی حقیقت برمیخیزد.
خلع نعلین کند وز خود و دنیا بجهدهمچو موسی قدم صدق زند بر در او
هوش مصنوعی: کسی که از دلبستگی به دنیا و مادیات رها شود و با تمام وجود به سوی حق حرکت کند، مانند موسی که با صداقت و حقیقت به درگاه خداوند می‌رود، قدم برمیدارد.
همچو جرجیس شود کشته عشقش صد باریا چو اسحاق شود بسمل از آن خنجر او
هوش مصنوعی: عشق میتواند به اندازهای انسان را تحت تأثیر قرار دهد که مانند جرجیس به خاطر آن بارها کشته شود یا همچون اسحاق، به خاطر محبت دلی از خنجر محبوبش رنج ببیند.
سر دیگر رسدش جز سر پردرد و صداعمغفرت بنهد بر فرق سرش مغفر او
هوش مصنوعی: هیچ چیزی جز درد و رنج به سرش نمیرسد و تنها نشانهای از آمرزش بر سرش خواهد بود.
کیله رزقش اگر درشکند میکائیلعوضش گاه بود خلد و گهی کوثر او
هوش مصنوعی: اگر روزی روزگاری روزی کسی قطع شود، خداوند آن را با نعمتهای بهشتی جایگزین می‌کند و او را از برکات و رحمتهای دیگر بهرهمند میسازد.
پدر و مادر و خویشان چو به خاکش بنهندشود او ماهی و دریا پدر و مادر او
هوش مصنوعی: زمانی که پدر و مادر و نزدیکان فردی او را به خاک بسپارند، او به مانند ماهی در دریا میشود و پدر و مادرش میشوند دریا برای او.
عشق دریای حیات است که او را تک نیستعمر جاوید بود موهبت کمتر او
هوش مصنوعی: عشق مانند دریایی از زندگی است و تنها یک عمر کوتاه را به افراد میبخشد که این نعمت کمتر از آن است که بتوان به طور کامل از آن بهرهمند شد.
می‌رود شمس و قمر هر شب در گور غروبمی‌دهدشان فر نو شعشعه گوهر او
هوش مصنوعی: شمس و قمر هر شب در غروب به گور میروند و بخشی از نور و زیبایی او را به نمایش میگذارند.
ملک الموت به صد ناز ستاند جانیکه بود باخبر و دیده ور از محشر او
هوش مصنوعی: فرشته مرگ به آهستگی جان انسانی را میگیرد که در مورد روز قیامت آگاهی داشت و از آن مطلع بود.
تن ما خفته در آن خاک به چشم عامهروح چون سرو روان در چمن اخضر او
هوش مصنوعی: بدن ما در خاک آرام گرفته، اما روح ما مانند سروی در باغی سبز و زیبا به وحود خودش ادامه میدهد.
نه به ظاهر تن ما معدن خون و خلط استهیچ جان را سقمی هست از این مقذر او
هوش مصنوعی: ظاهر بدن ما پر از خون و مایعات است، اما هیچ کس دچار بیماری واقعی نیست، بلکه ضعف و آسیب روحی است که ما را رنج میدهد.
در چنین مزبله جان را دو هزاران باغ استپس چرا ترسد جان از لحد و مقبر او
هوش مصنوعی: در این دنیا، اگرچه زندگی ممکن است در شرایط سخت و آزاردهندهای سپری شود، اما در واقعیت، روح انسان دارای امکانات و زیباییهای زیادی است. بنابراین، فایدهای ندارد که انسان از مرگ و محل دفن خود بترسد.
آنک خون را چو می ناب غذای جان کردبنگر در تن پرنور و رخ احمر او
هوش مصنوعی: آن کس که خونش به مانند شراب خالص، جان را تغذیه می‌کند، به بدن درخشان و چهره سرخ او بنگر.
هله دلدار بخوان باقی این بر منکرتا دو صد چشمه روان گردد از مرمر او
هوش مصنوعی: بیا ای محبوب، باقی این را هم برای من بخوان تا از لطافت وجودت، صدها چشمه زلال و زنده از دل سنگی من جاری شود.